Articoli con tag: Paolina Caraven de la Ferronays

EKDE LA FINO DE LA BURBONA REGNO ĜIS LA ITALA UNUIĜO.

La intelektula virina medio napola,  je la duono de Milokcent, estis karakerizata de la ĉeesto de Paolina Caraven de la Ferronays kaj de Tereza Filangieri – ĉi lasta  postsekvantino de la Normanda nobelaro, ĉar ŝi estis filino de Generalo Carlo Filangieri kaj edzino de la Duko Roccapiedimonte.

Tereza Filangieri kaj Paolina Caraven destinis al bonfarado la gajnojn el la teatraj spektakloj, ili sin engaĝis en forpreno  de gejunuloj de la surtrata vivmanierio, instruante al tiuj  la bazojn de literaturo kaj skribado, edukante ilin en siaj domoj kiel domservistojn kaj ĝardenistojn, tiel sekurigante al ili respektindan estontecon.

En 1861 Tereza Filangieri perdis sian filinon Lina, sekve ŝi estis nomumita  patroninon de la “Instituto Strachan” – kunloĝejo por  blindaj knabinoj.

En 1873, okaze de  ĥolerepidemio, oni ŝarĝis ŝin per la organizado de  kuirejoj por senpaga nutrado.

En 1880 ŝi realigis la unuan porinfanan, kirurgian  hospitalon en Italio,  titole dediĉitan al sia mortinta filino. Krom esti laika fondintino de karitataj organizaĵoj, T. Filangieri estis ankaŭ verkistino. Ŝi mortis en 1909.

Grava figuro estis Pastro  Francisko el Casoria, naskiĝinta en 1814, post la sacerdota ordino li sin dediĉis al malsanuloj, postsekvante la ekzemplon de Mateo Ripa, kiu fondis  la kolegion por la instruado kaj trejnado  de la ĉinaj kaj orientlandaj  ekleziuloj, kiu post la Itala Unuiĝo fariĝis  “Azia Kolegio”, kaj en 1888 Orienta Instituto, la nuna Universitato.

33319406

En 1854 li sin dediĉis al elsavo de afrikaj infanoj venditaj kiel sklavoj. La infanoj estis  portitaj en la monaĥejon kaj edukataj  kristanmaniere. En tiu ĉi iniciato, Pastro Francisko el Casoria envolvis ankaŭ Frederikon II, kiu  senproprietigis la konstruaĵon apud la monaĥejo, tiel permesante ties  pligrandigon.

Inter aliaj liaj fondaĵoj, ni rememoras la “Malriĉulejon Marino” en Via Posillipo,  la “Instituton por surdmutuloj”, kaj la Ordenon de la Monaĥoj Grizaj kaj de la Monaĥinoj Elizabetaninoj.

Immagine

En 1871 Pastro Francisko el Casoria esti alvokita al Asizo por la fondo de la Serafa Instituto por blinduloj kaj surdmutuloj, en kiu li restis kiel direktoro ĝis 1881.

– La  eduka agado en Napolo por surdmutuloj komenciĝis en 1788 per lernejo fare de Abato Benedikto Cozzolino, kaj ĝi estis la unua publika lernejo agnoskita en Italio. En Italio la instruado al surdmutuloj iĝis deviga nur en la jaro 1923.

– En 1885 Pastro Franciskoo el Casoria mortis kaj  estis sepultita en la Malriĉulejo Marino.

– En 1993 Papo Johano Paŭlo II  lin proklamis Beatulo.

Amikino kaj disĉiplino de Pastro Francisko el Casoria estis Caterina Volpicelli, kiu en la duono de la XIX jarcento fondis religian Kongregacion, kiu ne  postuladis  kanonikan sinvestadon kaj akceptadis ankaŭ edziniĝintajn virinojn.

Caterina Volpicelli naskiĝis en 1839, ricevis instruadon en la plej bonaj napolaj lernejoj, estis lernantino de Leopoldo Rodinò –  Lernejo de Bazilio Puoti. En 1855 ŝi ekkonis  Ludovikon el Casoria, kiu vane klopodis ŝin aligi en iu  religian ordenon.

En 1864, laŭ la tradicio de la fraŭlinaro, ŝi sin konsekris kaj dediĉis al “Apostolado de l’ preĝo”, praktikado tre disvastiĝinta en Francio, kaj   la agado de Volpicelli altiris kromajn aliĝojn, kaj la atenton de la Ordeno  de la Sanktega Koro de Montluçon, kiu konsideris la agadon de Volpicelli kiel napolan apendicon de la Franca praktikado. Al tio oponis Sisto Riario Sforza, Napola Ĉefepiskopo kiu substrekis la napolanecon de la organizaĵo de Caterina Volpicelli.

En 1872 Caterina Volpicelli fondis la Insituton de la Servistinoj de la Sanktega Koro per nova interna strukturo:

– Servistinoj –  centra komunumo

– Etaj Servistinoj – ili povis plu vivi en sia familio

– Aliĝintaj servistinoj  – ili kunpartumis la mision kvankam edziniĝintaj

Tio estis Kongregacio sen religia uniforma vesto, kiu akiris Decretum Laudis de la Sankta Sidejo en 1890. En 2001  Papo Johano  Paŭlo II ŝin proklamis Beatulino.

Amiko de Ludoviko el Casoria estis Bartolo Longo, la fondinto de la  Bazilika Sanktejo de Valo de Pompejo. Bartolo Longo naskiĝis en 1841 en la provinco Brindizo kaj transloĝiĝis al Napolo por  kompletigi siajn   jurajn studojn.

La forta antiklerikismo disvastiĝinta en la Universitatoj  forte kondiĉigis Bartolon  Longo, sed sekve de amikeco kun  fervoraj katolikoj li revenis al konvinkita kristana vivmaniero.

Danke al la konatiĝo kun  Volpicelli li ekkonis Ludovikon el Casoria kaj Marianan Fernararo – vidvino de Grafo De Fusco, kiu havis multnombrajn posedaĵojn en la Valo de Pompejo.

Bartolo Longo sin proponis esti  hejma instruisto de la filoj de la Grafino kaj administri ŝiajn havaĵojn. Post malmultaj jaroj ili geedziĝis.

La Valo de Pompejo, sekve de la elbordiĝo de la akvofluoj de rivero Sarno, estis en malsanigaj  kaj mizeraj kondiĉoj.  Bartolo Longo decidis evangelizi la kamparanojn per la praktikado de la Roizario.

En 1875 Longo portis al Napolo bildon de la Madono de l’ Rozario, kiu iĝis pilgrimcelo, pro ĝiaj miraklaj kvalitoj.

Ĝia famo tiel kreskis, ke estis necese konstrui novan Preĝejon, la nunan Bazilikon en Pompejo.

santuariodipompei

En 1926 Bartolo Longo mortis, kaj en 1980 li estis deklarita beata.

Annunci
Categorie: Esperanto, Historio | Tag: , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Dalla fine del regno Borbonico all’unità d’Italia

L’ambiente intellettuale femminile napoletano  di metà ottocento fu caratterizzato dalla presenza di Paolina Caraven de la Ferronays  e Teresa Filangieri  – quest’ultima discendente della nobiltà Normanna in quanto figlia del generale Carlo Filangieri e moglie del Duca di Roccapiedimonte .

Teresa Filangieri e Paolina Caraven , destinarono alla beneficenza il ricavato degli spettacoli teatrali, si impegnarono a raccogliere dalla strada i giovani , insegnandogli le basi della letteratura e della scrittura, educandoli nelle loro case come domestici e giardinieri così da assicurargli un futuro rispettabile.

Nel 1861 Teresa Filangieri  perse la figlia Lina, successivamente fu nominata patrona dell’”istituto Strachan” – convitto per fanciulle non vedenti –

Nel 1873 in occasione del colera le fu dato l’incarico di organizzare cucine gratuite.

Nel 1880 realizzò il primo ospedale pediatrico/chirurgico in Italia , intitolato alla figlia morta.

Oltre ad essere fondatrice laica di opere di carità , la Filangieri fu anche scrittrice. Morì nel 1909.

Una figura importante fu Padre Francesco da Casoria,  nato nel 1814, dopo l’ordinazione sacerdotale si dedicò agli infermi .  – seguendo l’esempio di Matteo Ripa che fondò il collegio per la formazione del clero cinese,e orientale che dopo l’unità d’Italia divenne “Collegio Asiatico” e nel 1888 “Istituto Orientale”  l’attuale università. –

Immagine

Nel 1854 si dedicò al recupero dei bambini africani venduti come schiavi.

I bambini venivano portati in convento e avviati ad una formazione cristiana.

In quest’iniziativa Padre Francesco da Casoria coinvolse anche Federico II  che espropriò l’edificio accanto al convento così da permetterne l’ampliamento.

Tra le altre sue fondazioni ricordiamo “l’ospizio Marino” di Via Posillipo , “l’istituto per sordomuti” e l’ordine dei Frati Bigi e delle suore Elisabettine.

Immagine

Nel 1871 Padre Ludovico da Casoria fu chiamato ad Assisi per la fondazione dell’ Istituto Serafico per non vedenti e sordomuti, in cui rimase come direttore fino al 1881

–          l’azione educativa a Napoli per i sordomuti iniziò nel 1788 con una scuola ad opera dell’Abate Benedetto Cozzolino,  e fu la prima scuola pubblica riconosciuta in Italia  –

–          In Italia l’istruzione per i sordomuti divenne obbligatoria solo nel 1923.

Nel 1885 Padre Ludovico da Casoria morì e fu sepolto nell’Ospizio Marino.

–          Nel 1993 Papa Giovanni Paolo II lo proclamò Beato. –

Amica e discepola di Padre Ludovico da Casoria fu Caterina Volpicelli  che nella metà del XIX secolo fondò una congregazione religiosa che non prevedeva la vestizione canonica che accoglieva anche donne sposate.

Caterina Volpicelli nacque nel 1839,  ricevette l’istruzione nelle migliori scuole napoletane, fu allieva di Leopoldo Rodinò – scuola di Basilio Puoti-

Nel 1855 conobbe Ludovico da Casoria che cercò invano di inserirla in qualche ordine religioso.

Nel 1864 secondo la tradizione delle bizzoche , si consacrò e si dedicò all’ “apostolato della preghiera” pratica diffusissima in Francia, lopera della Volpicelli attirò altre adesioni e l’attenzione delle Oblate del Sacro Cuore di Montluçon che ritenevano l’azione della Volpicelli  come appendice napoletana dell’opera Francese. A questo si oppose Sisto Riario Sforza, arcivescovo di Napoli che sottolineava la napoletanità delle opere di Caterina Volpicelli .

Nel 1872  Caterina Volpicelli   fondò  l’istituto delle Ancelle del Sacro Cuore con una nuova struttura interna:

–          Ancelle – comunità centrale

–          Piccole Ancelle – potevano vivevano in famiglia

–          Aggregate – che condividevano la missione seppur sposate

Una congregazione senza abito religioso che ottenne il Decretum Laudis dalla santa sede nel 1890.

Nel 2001 il papa Giovanni Paolo II la proclamò Beata.

Amico di Ludovico da Casoria  fu Bartolo Longo, il fondatore del santuario di Valle di Pompei.

Bartolo Longo nacque nel 1841 in provincia di Brindisi, si trasferì a Napoli per terminare gli studi di giurisprudenza.

Il forte anticlericalismo diffuso nelle sedi universitarie condizionò fortemente B. Longo.

In seguito ad amicizie con ferventi cattolici , ritornò ad una convinta vita cristiana.

Grazie alla conoscenza con la Volpicelli conobbe Ludovico da Casoria e Marianna Fernararo – vedova del conte De Fusco che aveva numerosi possedimenti nella valle di Pompei –

Bartolo Longo si offrì di essere precettore dei figli della contessa e di amministrare i beni, dopo pochi anni si sposarono.

La valle di Pompei in seguito allo straripamento del Sarno era in condizioni malsane.

Bartolo Longo decise di evangelizzare i contadini attraverso la pratica del rosario.

Nel 1875 Longo portò a Napoli un quadro della Madonna del Rosario, che divenne meta di pellegrinaggio date le qualità taumaturgiche.

La sua fama divenne tale che fu necessario costruire un nuovo tempio; l’attuale basilica di Pompei.

Immagine

Nel 1926 Bartolo Longo morì e nel 1980 fu beatificato.

Categorie: Italiano, Storia | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 commenti

Blog su WordPress.com.