Articoli con tag: palepolis

Il Pio Monte della Misericordia – 7 opere di misericordia

Il Pio Monte della Misericordia è un’associazione di beneficenza fondata nel 1601 affidata ad una serie di aristocratici. Per potervi accedere era necessario avere quattro quarti di nobiltà.

Tutto ha inizio nel 1600 dai figli cadetti (non primogeniti) che inventano una nuova forma di assistenza pubblica all’interno del governo Cittadino, in un periodo in cui il vice regno poco aiutava il popolo.

Durante la peste sel 1646 a Napoli morirono 5000 persone al giorno, e non riuscendo a seppellire tutti i corpi, questi rimanevano in strada.

La nobiltà napoletana inventò un Sistema politico assistenziale sotto il segno della religione, della Madonna e della Misericordia.

I giovani nobili iniziarono a riunirsi presso l’ospedale degli incurabili, fornendo la loro prima assistenza ai malati (chiamati: pezzentissimi).

Inventarono un Sistema di questua pubblica, raccoglievano monete da spendere nell’assistenza ai bisognosi, così facendo riuscirono a compiere opere pubbliche di beneficenza di valore sempre maggiore.

(complice anche l’effetto della controriforma luterana e l’incameramento dei beni per eredità)

Molte persone in punto di morte donarono il proprio patrimonio storico artistico con la volontà che questo fosse messo all’asta e che con il ricavato fossero fatte opera di beneficenza .

Particolarmente importante è l’azione di dare assistenza ai vergognosi (termine del 500/600 che indicava coloro che erano nobili e in seguito all’impoverimento si vergognavano della loro condizione) finanziando gli studi di ragazi poco agiatai che mostravano spiccate attitudini.

Al pio monte della Misericordia appartiene anche il complesso termale di Casamicciola (ischia) e una casa di riposo a Bacoli. Il ricavato di queste due strutture va reinvestito in attività di beneficenza di opere corporali (dar da bere agli assetati, liberare gli schiavi, seppellire I morti, visitare I carcerati) in quanto essendo un’associazione di ispirazione religiosa ma non ecclesiastica lasciano che siano gli enti religiosi ad occuparsi di attività spirituali.

Dato il gran numero di opere, nel 1600 commissionarono una nuova Chiesa all’architeto Picchiati, che la concepì esattamente come la vediamo oggi.

Lo stile architettonico è chiaramente successivo al dipinto delle sette opera di Misericordia, in quanto l’edificio fu voluto in funzione del quadro.

Il dipinto era già in loro possesso nella vecchia sede ma essendo il più bel Quadro della collezione hanno ritenuto giusto costruire una Chiesa per poterlo ospitare.

Il Quadro fu pagato 400 ducati che sono più di di tutto quello che incassaro tutti gli altri pittori per le altere opere  ospitate nella cappella.

Nel 1606 dopo apena pochi anni dalla sua realizzazione il quadro fu valutato oltre 2000 ducati, ma l’offerta fu rifiutata in quanto il rapido aumento di valore dell’opera fece si che i proprietari lo ritenessero invendibile e dato il valore inestimabile con un atto decisero che l’opera non avrebbe ma dovuto lasciare quel luogo.

Caravaggio venne a Napoli due volte, una prima in cui realizzò le sette opera di Misericordia e un anno prima di morie dove realizza la flagellazione. (dipinto che troviamo al museo di Capodimonte)

A Caravaggio viene chiesto di Raffigurare in un solo quadro tutte e sette le opera di misericordia, guardandolo frontalmente potremo osservare a destra “seppellire i morti” raffigurato con la pianta dei piedi di un cadavere con accompagnatori a seguito, che spunta da un vicolo tipicamente napoletano. Ancora a destra troviamo “visitare i carcerati e dare da mangiare agli affamati” Caravaggio rappresenta queste due opera di Misericordia raffigurando la grata di un carcere da cui si sporge il volto di un uomo anziano al quale una fanciulla offre il seno. La più classica raffigurazione della carità romana che si rifà alla storia di Cimone e Pero. (una fanciulla che tenta di salvare il padre ingiustamente carcerato allattandolo al seno)

A sinistra troviamo un nobile con il cappello piumato che con la spade si accinge a tagliare in due il mantello per darlo ad un povero, in questo modo Caravaggio ha rappresentato l’opera di “vestire gli ignudi” rifacendosi alla storia di S.Martino che divide in due il mantello per poter vestire un povero.

A sinistra troviamo un profilo con lo sguardo ombreggiato da un cappello ornato da una conchiglia.

La conchiglia è il simbolo dei Pellegrini ( bastone e conchiglia = S.Cristoforo) con la rappresentazione di quest uomo Caravaggio esprime l’opera di ospitare I Pellegrini (viandanti).

Vicino troviamo un uomo che beve dalla mascella d’asino evidente riferimento alla storia di Sansone e i Filistei. (quando Sansone combattè i filistei, spossato, si rifocillò bevendo dalla mascella di un asino) così facendo riuscì a dare anche una veste biblica al quadro rappresentado l’opera di dare da bere agli assetati.

Sull’estrema sinistra troviamo ritratto l’oste della locanda del Cerriglio, locanda dove Caravaggio era solito cibarsi. Inserendo la figura dell’oste Caravaggio intende rafforzare l’opera di dare da mangiare agli affamati.

L’opera di Caravaggio è stata sottoposta a radiografia per capire come Caravaggio lavorasse. Il dipinto non nasce di getto ma è frutto di un intenso lavoro.

Dalle radiografie risulta che Caravaggio inizialmente avesse completamente omesso la Madonna con il bambino ma si fosse limitato a riempire quell’area del quadro con una giravolta (voltatella) di angeli.

La mano dell’angelo risulta arrossata in quanto il modello era in posa su uno sgabello e l’afflusso del sangue gli aveva arrossato il polso.

Così facendo Caravaggio non rinuncia all’aspetto naturalistico, lasciandogli forma e concretezza, rinunciando all’iconografia tradizionale degli angeli.

Anche le ali non risultano essere evanescenti bensi’ concrete, fatte di piume che mandano la loro ombra sulla parete della prigione.

L’illuminazione è influenzata dalle convinzioni tardo cinquecentesche su cui Caravaggio si è formato.

Solitamente il personaggio principale era messo in luce, Caravaggio abolisce questa regola e illumina il quadro con una luce scientifica, una luce galileiana che non sta dalla parte della Chiesa che invece chiede una pittura didascalica di facile comprensione.

La lusce scelta non mette enfasi, è una luce naturale che cade su quello che capita senza fare nessuna selezione artificiosa.

Questo suo modo particolare di dipingere ha creato non pochi problemi a Caravaggio i cui quadri spesso sono stati rifiutati o tolti dalle chiese ( es: Vocazione di S. Matteo)

Il pio monte della Misericordia invece essendo un’associazione di vocazione Cattolica ma laica addirittura costruisce una cappella affinché il quadro possa esprimere la sua massima bellezza.

Caravage -sept œuvres de miséricorde

Caravage -sept œuvres de miséricorde

Categorie: Italiano, Storia | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Naples

 

Naples

Le cœur ancien  de la ville (Rettifilo -Rue  Foria – Rue Tribunali) peut être encadré dans la ville gréco-romaine. Ces  routes suivaient l’ancienne route de la ville. (Composé d’axes verticaux “Decumani» et axes horizontaux “stenopoi”,  caractéristiques de l’urbanisme  grec du cinquième siècle.)

La zone où  surgit Neapolis fut fortifiée par des murs de tuffeau.  Plus tard, il y avait la nécessité de renforcer les murs et partie de la ceinture de murs et en bâtir des noveaux. (IV siècle).

Grâce à l’ajustement  des parois d’axe,  la ville a réussi à résister à l’attaque de Hannibal. Des vestiges de ces fortifications sont encore présentes dans Piazza Bellini.

Pendant l’âge  romain,  par la restauration des murs, on  les couvrit avec du plâtre et en 440  ils furent étendus à l’ouest pour la défense du port  contre les Goths.

Les vestiges sont encore visibles aujourd’hui dans Piazza Bellini, elles  sont composés de blocs de calcaire en double rideau avec double système de contreforts. Pour la qualité de tuf et  la technique de construction et surtout étant donnés les signes de la carrière, on peut  dater ces ruines au quatrième siècle et c’ est possible de faire l’hypothèse que cette ligne de murs appartenait à une tour de défense.

scavi archeologici di Piazza Bellini

fouilles à Piazza Bellini

Sous l’hôpital des Incurables il y a un autre tronçon de mur datant du cinquième siècle. Construit en blocs de tuf granuleux haute 10,50 mètres. Le mur est attaché à  la colline, grâce à une série d’éperons mis  à environ 3 mètres les uns des autres.

Rares sont les signes de la carrière, qui sont fréquentes sur les blocs du quatrième siècle.

 

Le Temple de Dioscures

Dieux  pères de la ville étaient  Apollon, Déméter et les Dioscures.

Le culte du dieu Apollon, est dû au fondateur de la patrie Apollon de  Cuma. Déméter a été adorée comme Altaea à Naples et en son honneur a été célébrée la fête des lampes.

Des  Dioscures, nous préservons les restes dans  l’église de San Paolo Maggiore. Cette église fut construit entre les VIIIe et IXe siècles exactement au-dessus du temple préexistant dédié aux Dioscures.

L’ancienne structure se conserva jusqu’en 1538 quand elle fut partiellement démolie par les pères Teatini pour construire l’église actuelle avec la façade et l’apparence que nous voyons aujourd’hui.

De l’ancienne apparence  restent seulement quelques dessins de la Renaissance par Palladio.

Grace à ces dessins était possible de reconstruire l’architecture et le style du temple, qui avait une place sur le podium avec une façade hexastyle, avec deux colonnes corinthiennes sur les revers.

Les quelques vestiges parvenues  sont de l’époque romaine et ont presque certainement été modifiées par une restauration qui a eu lieu autour du premier siècle.

 

Le Théâtre Antique

Du théâtre antique  peux sont les restes, les quelques trouvailles  parvenues sont de l’époque romaine.

L’incapacité à faire des fouilles, fait l’hypothèse de la présence de l’ancien théâtre grec, juste en dessous des ruines du théâtre connu, invérifiable.

Les preuves littéraires qui nous renseignent sur le théâtre sont exclusivement d’époque romaine, liées à la passion de certains empereurs pour le théâtre.

Claudius Néron considérait  l’oeuvre théatrale napolitaine, la seule  qui pouvait   être  digne d’être vue par un empereur de son importance.

Á Néron on doit  l’invention de la  “Claque”,  ou un groupe de personnes nommées pour exprimer haute et forte leur appréciation pour la pièce  jouée.

Bien conservé est la construction de la scène. La façade extérieure a été divisée en trois ordres, chacun des 23 arches, sur des piliers  auxquels  se soutenaient de demi-colonnes. La capacité etait  d’environ 8000 personnes.

L’absence de fouilles rend difficile la datation des vestiges, qui semblent être du premier siècle.

Nous savons avec certitude qu’il a été endommagé par plusieurs tremblements de terre et l’éruption du Vésuve en 79, mais il reste inconnue, bien que plausible,  la possibilité que les restes  arrivés aujourd’hui ont subi des travaux de restauration.

À côté du théâtre il y avait l’ «Odéon. De celui-ci  laisse le témoignage Statius poète napolitain,  vécu au temps de Domitien.  De ce bâtiment aujourd’hui, il y a très peu de restes incorporés dans des bâtiments modernes.

D’autres bâtiments voisins, tels  que les thermes et le  Caesareum (galerie d’art) reste la seule mémoire littéraire.

Statue du Nil

La Place du Nil est nommé d’après la statue d’un dieu de la rivière. La statue est un viel homme couché, en  repos avec son côté gauche sur un rocher d’où jaillit l’eau. Il est  couvert en avant  par un manteau, et en arrière il est nu.  Sous ses pieds il y a  un crocodile, et la présence du sphinx fait allusion à l’Egypte.

Elle fut trouvé  au  1500 et seulement en 1734 a été placée sur le stand actuel.  Après plusieurs  rénovations  importantes, il reste peu de son aspect d’origine.

Statua del Nilo

la statue du Nil

Tombe de Virgile

Chez  l’église de Piedigrotta vous pouvez voir le tombeau du poète Virgile.

C’ est un monument funéraire à base  cube, la structure du mur est en béton. Á l’intérieur de la base, il y a la chambre funéraire, un carré avec une voûte en berceau éclairée par trois fentes.

Agnano

Face aux nouvelles Thermes, ont été trouvées les ruines qui nous permettent de déterminer avec certitude l’existence d’un complexe thermale  beaucoup plus âgé.

Le bâtiment principal fut construit sur une terrasse soutenue par un mur  terrassé étayée par des piliers, un autre mur avec 9 exèdres s’étendait à l’ouest.

La longue période d’utilisation des thermes  durant le Moyen Age, a modifié la plante d’origine.

Parmi les restes découverts, une grande importance a la statue de Vénus marine, aujourd’hui conservée dans la nouvelle station thermale.

Posillipo

Immergées dans la mer, en raison de bradyséisme  rendues inaccessibles, les ruines des villas du premier siècle se trouvent  au pied de la colline de Posillipo. Près de Gaiola  ont été retrouvés  des restes d’un Odéon.

Les monuments trouvés dans la région confirment que la colline était considéré comme une magnificence, en particulier grâce à la vue extraordinaire qui  permet d’admirer le golfe.

L’une  des plus célèbres villas est celle de Vedio Pollion, un  complexe appelé Pausilypon.

Aussi, on peut  regarder et encore aujourd’hui  traverser la grotte de Séjan, une longue passe de 800m traversant la colline et gagnant  la zone de Coroglio.

Grotta di Seiano

grotte de Séjan

Categorie: Archéologie, Français | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Samnitisation et Romanisation

 

Les Samnites étaient un peuple de la lignée sabellique qui se  déplaçaient  entre les vallées de la rivière Volturno  et la rivière  Calore.

Ils supplantèrent  les Étrusques dans le domaine de la Campanie interne, en  421 ils conquirent Cuma et Dicearchia (maintenant Pozzuoli), tandis que Naples  réussit à éviter l’occupation militaire.

L’expansionnisme Samnite entra en collision avec celui  Romain qui visait en outre la conquête de Naples, comme port important de la Méditerranée.

Dans l’affrontement entre les  Samnites et les Romains, Cuma   prit parti pour Rome, ( en obtenant en 338 la citoyenneté romaine, sans toutefois la possibilité de voter.) Naples , au contraire, resta pro-Samnites  et à la fin de la guerre, après la victoire des Romains, en 326 fut  occupée militairement.  À la fin de l’affrontement, l’ensemble de la zone phlégréenne était dans les mains des Romains.

Naples  réussit  à trocquer son  autonomie avec la promesse de fournir sa flotte en cas de besoin, à l’Empire romain.  En 264 les Romains entreprirent l’expédition de Sicile et  Naples dût rester fidèle à l’alliance  préalablement signée.

De cette collaboration  Naples en sortit avantagée,  étant en mesure de faire des affaires, où la forte  pénétration militaire  romaine ouvrait des portes.

Categorie: Archéologie, Français | Tag: , , , , , , , , | Lascia un commento

Colonisation grecque et Cuma

 

La fondation de Cuma  remonte  environ à la moitié du huitième siècle avant J.C.  sur un site habité par des indigènes Opici, représentant selon  les  historiens grecs la plus ancienne colonie grecque de l’Ouest.

Selon une légende, le site  fut indiqué par une colombe ou par  le son de cymbales.

Cuma  fut fondée non seulement pour renforcer le commerce,  mais aussi comme une colonie pour  la population,  ou  trouvèrent  sa demeure  tous ceux qui  dans la patrie n’avaient aucun   type d’avenir.

La ville connut bientôt un développement rapide, en raison de la position géographique de avant-poste grec dans les commerces  avec Latium et  la Campanie. Elle  créa une expansion rapide de son territoire  en se répandant  sur la plaine de Campanie  et sur le golfe de Naples.

L’influence intellectuelle de Cuma sur les villes environnantes est démontrée par la décoverte  de statues d’Apollon, Déméter et Dionysos, dans les zones étrusques voisines du Latium e de la Campanie.

Important nouvelle confirmation de l’ influence  intellectuelle de Cuma  sur les villes environnantes est l’adoption de l’alphabet avec des variantes Cumanes par les Etrusques et d’autres peuples italiques.

Dans le sixième siècle avant J.C. dévastée par des luttes intestines et par les éruptions, Pithecusa était abbadonnée. (maintenant Ischia).

Avec Pithecusa libre Cuma  consolida sa présence dans le golfe de Naples, qui prit le nom de golfe de Cuma, avec la création de sous-colonies et avant-postes à des points clés de la côte (Misène  – Pozzuoli – Pizzofalcone – Capri – Islet de Megaride – l’espace actuellement occupé  par le  Castel dell’Ovo.)

Pizzofalcone,  selon la tradition,  correspondrait à l’allocation  de Parthenope, prenant son nom de la Sirène, enterrée à proximité.

(Sur qui a fondé Parthenope  il y a des  thèses différentes, parmi les plus fiables:

– les Rhodiens, peuples marins qui, dans leurs voyages auraient battu les routes de l’Ouest bien avant la colonisation grecque.

– Un groupe de Coumans qui avaient quitté le pays.)

Devenue économiquement fort,  Parthenope commença à menacer Cuma qui  la détruit. La tradition est en partie confirmée par la découverte d’une nécropole sur la colline de Pizzofalcone et des matériaux datant VII-VI avant J.C,  période de la puissance maximale de Cuma.  L’expansion de Cuma et sa domination sur le Golfe  conduisit à un affrontement avec les Étrusques. (Qui, par les centres internes de Salerne  cherchaient  à  se répandre vers la côte).

Dans cette même période (531-530 avant J.C.) les Coumans  permirent à  un groupe de Samniens, fuyants la tyrannie de Polycrate,  de se installer sur leur territoire sur le site  correspondant  actuellement à Pozzuoli.

La nouvelle ville construite sous la protection des  Coumans et sans autonomie politique, a été nommé Dicearchia (juste gouvernement de la ville) par opposition au régime de Polycrate à Samos. L’hostilité entre les Coumans et les Étrusques  prit fin en 524 avant J.C avec la défaite de ces derniers.

Cuma sortit tellement renforcée du conflit  qu’ils  purent envoyer à Ariccia (allié latine) l’armée pour contrer l’attaque étrusque. Cette nouvelle victoire  marqua la montée du tyran Aristodème qui  resta au pouvoir jusqu’en 492 avant J.C.

Le retour des oligarques de Capoue avec d’autres mercenaires a marqué la chute du tyran, qui  fut tué avec toute sa famille.

Une autre ville fut remplacé à Cuma comme un rempart des Grecs dans la Méditerranée contre les barbares, Syracuse!

Avec la chute de Cuma, le Golfe est à nouveau dominé par Naples qui  bientôt commença une guerre contre les Romains pour le contrôle du  même Golfe.

Categorie: Archéologie, Français | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Champs Phlégréens

Le territoire napolitain phlégréen se compose de sols de tuf jaune et gris, produits par un système volcanique qui donne à la surface ses caractéristiques géomorphologiques.

Il  y a de nombreux cratères  reconnaissables dans la région des Champs Phlégréens  – zone délimitée à l’est par le golfe de Naples et à l’ ouest  par Literno – parmi les plus importantes sont: le Golfe de Baie, le port de Misène, le cratère de Torregaveta, le cratère de Chiaia, Pozzo Vecchio et  la Tour Murata  à  Procida, et l’îlot de Vivara et le mont Epomeo à Ischia.

Caractéristique de la région est le phénomène du bradyséisme  phlégréen.

Avec le mot  bradyséisme  on désigne le soulèvement et l’abaissement du sol par rapport au niveau de la mer, en raison de la variation de la pression exercée par les sources de chaleur interne de la terre, sur la masse pyroclastique.  Ce phénomène depuis les temps anciens a alimenté de nombreux mythes liés à l’idée de vie après la mort.

Les eaux chaudes découlantes du sous-sol ont été à plusieurs reprises liées à Pyriphlegethon et Cocyte, les rivières du royaume des morts.

Lucrin a été identifié comme marais Acherontea.  Toujours à Lucrin on imaginait avaient étés enterrés les Giants après avoir été vaincus par les dieux de l’Olympe, et que dans leurs tentatives de se libérer, ils  secouaient la terre.

Un autre mythe aurait comme protagoniste l’île d’Ischia, dont les premiers habitants étaient les Cimmériens, qui  auraient vecu dans des  maisons souterraines sans jamais voir la lumière du jour.  Ceux-ci se seraient  soutenus  en extrayant  les métaux des grottes.

Sur ces mêmes terres auraient vecu les Lestrigoni, des êtres énormes et féroces qui auraient lancé des rochers contre les navires d’Ulysse.

Laissant de côté les éléments mythiques, les premiers établissements humains dans la zone phlégréenne sont très récents, puisque la documentation paléolithique et du mésolithique très probablement  a été détruite à la suite d’éruptions volcaniques, et du bradyséisme.

Les premiers enregistrements sont de l’âge néolithique et se composent de fragments de pointes de  flèches et des tessons  de poterie.

De l’âge du cuivre  on a  une plus grande quantité de preuves: à Naples, au quartier Materdei , après la découverte de deux tombeaux  furent découverts poignards de cuivre, tandis que dans l’île d’Ischia et dans l’îlot de Vivara ont été trouvés des fragments de poterie mycénienne.

De l’âge du fer, au contraire, il y a des traces en particulier dans le domaine de  Cuma, où ont été trouvées des traces d’un village indigène bâti sur le rocher qui donnait la possibilité de vérifier visuellement  ceux qui s’approchaient  au golfe de Naples.

PHLEGRAEAN FIELDS

Champs Phlégréens

volcanos of PHLEGRAEAN FIELDS

volcans des Champs Phlégréens

Categorie: Archéologie, Français | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Pozzuoli

La Solfataro

Antikvatempe la Solfataro estis konata kiel Placo de Efesto, kie jam tiam observeblis la vulkanismo de  Flegreaj Kampoj. La nura monumenta ruino en Kvartalo Terra estas la templo de Aŭgusto, integre konservita, ĉar gi transformiĝis al Preĝejo de Prokolo dum la XI-a jarcento.

La preĝejo ricevis modifojn inter 1500 kaj 1600 pro la konstruado de flankaj kapeloj. La restaŭroj, sekve de incendio, rivelis unu ek la plej rimarkindaj ekzemploj de la Aŭgusta arkitekturo.

Ĝi estis konstruita de la arkitekto Lucio Aucto, kiu realigis la kriptojn de Kumo kaj Napolo.

Ekster la Kvartalo Terra, multnombras la ruinrestaĵoj jam enkorpigitaj en modernaj domoj. Monumentoj, kiel la Templo de Diana kaj Neptuno estas malfacile alireblaj, sed ilia grandeco atestas la gravecon de la urbo en epoko malfrurespublikana kaj imperia.

Amfiteatro Flavio

Ĝi situas inter Solfataro kaj la monto  Guaro, kie kunfluadis la plej gravaj vojoj: Vojo Domitiana, Kampana kaj Antiniana.

La Amfiteatro Flavio estis konstruita pro volo de Vespaziano sekve de la loĝantar-kresko en Pozzuoli, tiam Flavia-Aŭgusta kolonio. Tio estas pruvita per la eltrovo de la suirskribo “Colonia Flavia Augusta pecunie sua”.

La amfiteatro havis tri  arkitekturajn vicojn kronitajn per atiko. Elipsa portiko ĉirkaŭzonis la konstruaĵon, tra ĉi tiu oni atingis kvar  enirejojn ĉefajn  kaj dekdu flankajn, por plifaciligi la eliron de la spektantaro.

El la ekstera portiko deiris  dudek ŝtuparoj, kiuj permesis atingi la pli altajn sektorojn. Aliajn kunvenlokoj estis pretigitaj en la arkaĵoj sub la ŝtuparformaj sidlokoj.

En la unua arkaĵo estis podioj por statuoj kun marmora planko kaj surskriboj dediĉitaj al Kajo Trofimiano.

La ŝtuparformaj sidlokoj estis dividitaj en tri zonoj, super ĉi tiuj troviĝis portiko kun kolonoj kaj statuoj, kiuj dum la mezepoko estis utiligitaj por produktado de kalko.

Bone konservitaj restas la promenkoridoroj kaj la subterejoj, ĉar ilin kovris la cindro de Solfataro.

Al la subterejoj oni alvenas tra du krutaj ŝtuparoj.

Observinte la subterojn ni povas kompreni la funkciadon de la levaparataro, necesa por la Venationes, nome la spektakloj kun sovaĝbestoj. Krome tie oni gardadis la ilojn  por la spektaklo.

La subterejoj estis kunmetitaj el du koridoroj centre kruciĝintaj (tiel akirante H-formon). La kvar ejoj estis inter si komunikantaj. La koridoro estis provizita per ŝtonbuŝoj, kun lignaj klapoj, el kiu oni suprenlevis la bestojn.

Ankaŭ tiu ĉi, kiel la ceteraj amfiteatroj, estas ligita al la kristana martirigo. Ĉi tien estis kondukita Sankta Ĝenaro por esti martirigita, sed la kondamnon oni haltigis pro malĉeesto de la Kampanja Guberniestro, tiel la puno estis ŝanĝita al senkapigo.

Nur en la V-a jarcento la relikvoj estis transportitaj al Napolo kaj  iĝadis kultocelo kiel tiuj de Sankta Prokolo en Pozzuoli.

Hodiŭ pri tiu ĉi amfiteatro observeblas nur deko da arkaĵoj, kaj la ŝtuparsidlokoj el Vojo Solfataro, aliaj arkaĵoj observeblas el Vojo Vigne. La konstruaĵo datiĝas je la II-a jarcento.

La Macellum

Konata kiel la templo de Serapo pro la retrovo de la statuo de la dio en 1750, la Macellum estas  fakte publika merkatejo kun ronda konstruaĵo en ties centro (samspecan oni trovas en Pompejo, eĉ se pli malgrandan), je grandaj dimensioj, ĉar gi devis servi kiel centro de granda komerca urbo.

La konstruaĵon havas korton  kun plano kvarangula ĉirkaŭita de tridek ses  korintaj kolonoj, dekoraciitaj per konkoj entenantaj delfenojn.

La korto klaj la portiko estis pavimitaj per marmoraj platoj. Centre situas ronda  konstruaĵo nomata Tholos, kun la muroj marmorkovritaj. Oni atingis la korton el kvar ŝtuparoj, kun kvar apogiloj delfenformaj kun frisoj kaj marbestoj.

Dekses korintaj kolonoj subtenatis la ĉeftrabon, sur kiu sin apogis la kovrilo, eble konusforma. Ĉirkaŭ la portiko estis la  vendejoj, ses sur la enirflanko kaj dekunu sur la aliaj du flanoj.

La bezono pligrandigi la uitiligeblan spacon, instigis konstrui duan etaĝon ornamitan per dua vico de kolonoj kaj alirebla tra du ŝtuparoj.

Ĉe la anguloj situis la banejoj, dekoraciitaj per marmorniĉoj, kaj prilumitaj perr granda fenestro.

Marmorbenkoj truitaj komunikadis kun elflukanalo, kiu dank’ al adekvata kliniĝo, forfluigis akvon kaj garantiadis higienon.

La plej grava punkto de Macellum estis reprezentita de la absida halo plibeligita sur la fasado per honoraj statuoj.

Grava estis la pavimo kun mamoraranĝoj ruĝaj, flavaj, violkoloraj kaj verdaj. Tri niĉoj entenis la statuojn de la merkatprotektantoj: Serapo – Geniuso – Macello , personecojn de la Imperiestra familio.

El la Serapo-templo eblas observi la fenomenon de bradisismo ĉe la tri centraj kolonoj, kie la truoj postlasitaj de markonkaj krustuloj, pruvis la nivelon atingitan de la maro.

En la Mezepoko la planko estis kvin metrojn sub la marnivelo. Dum 1700 la templo lante emerĝadis, kaj plu dum 1800 ĝia malrapida enprofundiĝo igis ĝin malsalubra.

 

Macellum - Tempio di Serapide

Macellum – Templo de Serapo

La haveno

La haveno estas la ekonomia centro de la urbo.

Ekde la II-a jarc. a. K. ĝi estis grava martrafika centro en Mediteraneo, tra Pozzuoli pasis ĉio, kio devis atingi Romon, ekde la sklavoj ĝis la tritiko.

Nenio restas  de la malnova havenkajo, pro la konstruado de la nova, krom kelkaj bildoj dekok- kaj deknaŭjarcentaj, kiuj imagigas al ni, kia estis la malnova haveno, konsiderata unu el la plej gravaj inĝenieraj verkoj de la pasinteco.

La malnova haveno estis formita de 15 pilastroj subtenantaj  15 arkaĵojn, sur kiuj sin apogis platformo, jes kies ekstremaĵo troviĝis triumfarko kun statuoj de Neptuno kaj la Dioskuroj kaj ebla lumturo.

Tiu ĉi strukturo de Aŭgusta epoko estis damaĝita pro ŝtormo kaj restaŭrita nur dum la periodo de Antonino Pio.

Vojo Kampana

Vojo Kampana estas la ĉefa eksterurba strato de Pozzuoli, ĝi estis borderita per monumentaj tomboj, kiuj hodiaŭ transdonas al ni ideon pri la moroj kaj pri la funebra arkitekturo Romepokaj.

Inter la diversaj tomboj, elstaras la  niĉforma tombovico, t.e. kameroj kun traboritaj vandoj  por loĝigi la cindro-urnojn. Du- aŭ pluretaĝaj, la tombejoj estis ofte elfositaj turmaniere.

Ofte estis konstateble, ke temis pri familiaj  aŭ asociaj tombejoj, kiuj certigis dignan funebro-ceremonion je limigitaj kostoj.

Kremaciado estis plej disvastigita, la mortinto estis bruligita sur ŝtiparo kaj liaj cindroj gardataj en cindro-urno, poste lokita en la tombo.

Kiam la urno estis en la tombo, oni indikis nur la nomon kaj la aĝon de la mortinto.

 

 

Categorie: Arkeologio, Esperanto | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Napolo

Napolo

Rekondukebla al la Roma-Greka urbo estas la  antikva urbokerno (Rettifilo – Vojo Foria – Vojo Tribunali). Stratoj, kiuj paŭsas la antivan vojakson de la urbo ( kunmetitan el vertikalaj aksoj “Dekumanoj” kaj horizontalaj aksoj “Stenopoj” – kartakterizo de la greka urboplanado de la V-a jarc.).

La areo, kie ekstaris Napolo, estis fortikigita per  tofŝtonaj muregoj. Poste  estis necese refortigi la mureglimon kaj  efektivigi, parte, novajn konstruaĵojn (IV-a jarc.). Dank’ al la modifo de la mureglimo, la urbo sukcesis rezisti kontraŭ la atako de Anibalo.

Restaĵruinoj de tiuj fortikigaĵoj plu hodiaŭ videblas sur Placo Bellini.

Dum la Romia epoko pro restaŭrado oni kovris la muregojn per kalkotavolo, kaj en 440 ili estis vastigitaj okcidenten por la defendo de la haveno kontraŭ la Gotoj.

La restaĵoj  hodiaŭ plu videblaj sur Placo Bellini estas kunmetitaj el tofŝtonaj blokoj je duobla tenado, kun duobla  rostro-sistemo. Pro la kvalito de  tofŝtono  kaj konstrutekniko kaj, ĉefe, pro la markoj de la ŝtonmineja deveno, eblas  datigi ĉi restaĵon en la IV-a jarcento, kaj eblas hipotezi, ke ĉi mureglinio apartenis al defendoturo.

scavi archeologici di Piazza Bellini

arkeologiaj elfosaĵoj en piazza Bellini

Sub la Hospitalo de la Nekuraceblaj ĉeestas alia mureglinio datiĝinta je la V-a jarcento. Ĝi estas konstruita per tofŝtonaj blokoj malglataj 10,50 metrojn altaj. La murego estas fikse ankrita ĉe la monteto per serio da rostroj  lokitaj  3 metrojn unu de la alia.

Maloftaj estas  ŝtonminejaj deven-markoj, kiuj,  male,  oftas ĉe la blokoj de la IV-a jarcento.

 

La templo de la Dioskuroj.

La gepatraj Dioj de la urbo estis Apolono, Demetro kaj la Dioskuroj. La adorado de Apolono estas rekondukebla al Apolono Fondinto de la patrujlando Kumo.

Demetro estis adorata en Napolo kiel Altaea kaj ŝiahonore oni celebradis  la feston de la lampoj. Pri la Dioskuroj oni  gardas restaĵojn en la Preĝejo Sankta Paŭlo Majora. La Preĝejo Sankta Paŭlo Majora stariĝis inter la VIII-a kaj la IX-a jarcento ĝuste sur la antaŭe ekzistanta templo  dediĉita al la Dioskuroj.

La antikva strukturo konserviĝis ĝis 1538, kiam ĝi estis  parte malkonstruita fare de la Teatinaj  monaĥoj, por konstrui la nunan preĝejon kun la fasado kaj aspekto hodiaŭ observeblaj.  Pri ĝia antikva aspekto plu restas nur renesancaj desegnoj fare de Palladio.

Dank’ al tiuj ĉi desegnoj eblis rekonstrui la arkitekturon kaj  stilon  de la templo, kiu situis sur podio kun frontono seslatera, kun du korintaj kolonoj ĉe la bordoj.

La malmultaj postrestaĵoj plu ekzistantaj datiĝas je la Romia epoko kaj preskaŭ certe ili estis modifitaj per restaŭrado okazinta ĉirkaŭ la I-a jarcento.

 

La antikva teatro

Pri la antikva teatro malmultas la restaĵoj, la nemultaj eroj nin atingintaj estas de la Romia epoko. La maleblo efektivigi elfosadojn igas ne pruvebla la hipotezon de  ĉeesto de la antikva greka teatro, ĝuste sub la restaĵoj de la konata teatro. La literaturaj atestoj rakontantaj la ni pri la teatro estas eskluzive Romepokaj, ligitaj al la pasio pri teatro fare de iuj Romaj Imperiestroj.

Klaŭdio Nerono konsideris la napolan teatro-arton, la nura inda esti rigardata de imperiestro liaranga. Oni ŝuldas al Nerono la inventon de la  “Claque”, nome grupo da personoj taskigitaj manifesti brue sian ŝaton por la sursceneje ludata verko.

Bone konservita estas la konstruaĵo de la sceno. La esktera aspekto estis starigita laŭ tri etaĝoj,  ĉiu kun 23 arkaĵoj, sur pilastroj al kiuj sin apogis duonkolonoj.  Ĝi povis enteni 8000 spektantojn.

La manko de elfosaĵoj  malfaciligas datigon de la postrestaĵoj, kiuj ŝajnas esti de la I-a jarcento. Ni certe scias, ke ĝi estis damaĝita de pluraj tertremoj kaj de la Vezuva erupcio de 79, sed plu restas nekonata, eĉ se kredinda, la ebleco ke la nin atingintaj restaĵoj  submetiĝis je iu restaŭrado.

Apud la teatro staris la Odeion. Pri ĝi postlasis ateston la napola poeto Staco vivinta dum la tempo de Domiciano. El  ĉi konstruaĵo hodiaŭ videblas ege malmultaj eroj enkorpiĝintaj en modernaj konstruoj.

Pri aliaj   ĉirkaŭaj konstruaĵoj, kiel la termobanejoj kaj la Ceasareum (pinakoteko)  restas al ni nur la literatura memoraĵo.

 

Statuo de Nilo

Placo Nilo alprenas la nomon de la samnoma statuo, kiu reprezentas iun riverdion.

La statuo bildigas kuŝantan maljunulon, apogitan per la maldekstra flanko sur roko el kiu elŝprucas akvo. Mantelo kovras lian antaŭan korpon, dum li nudas malantaŭe. Sub la piedoj li havas krokodilon kaj la ĉesto de sfinkso aludas al Egiptio.

Ĝi estis trovita en la deksesa jarcento kaj nur en 1734 ĝi estis lokita sur la nuna bazamento. Sekve de pluraj kaj gravaj restaŭroj nur malmulte restas el ĝia origina aspekto.

Statua del Nilo

Statuo de Nilo

Tombo de Vergilio

Ĉe la Preĝejo de Piedigrotta eblas observi la tombon de la poeto Vergilio.

Temas pri funebra monumento kun kuba bazamento, la murstrukturo estas cemente konstruita.

Interne de la bazamento troviĝas la tomboĉambro, laŭ ortangula plano kun volbo barelforma lumigata de tri  fendaperturoj.

 

Agnano

Antaŭ la nova termobaneja palaco, oni retrovis ruinojn, kiuj permesas al ni fiksi kun certeco la ekziston de termobanejo multe pli antikva.

La ĉefa konstruaĵo staris sur teraso subtenita per mura remparo fortikigita de pilastroj, alia muro kun naŭ ezedroj etendiĝis okcidenten. La longa uzado, dum la mezepoko,  de la termobana konstruaĵo modifis la originan planon.

Inter la postrestaĵoj retrovitaj,  tre gravas la statuo de la mara Venuso, hodiaŭ gardata en la nova termobanejo.

 

Posillipo

Sub la marsurfaco, pro la bradisisma fenomeno jam nealireblaj, sistuas la ruinoj de la vilaoj, kiuj ekde la I-a jarcento, stariĝis sur la deklivoj de monteto Posillipo.

Ĉe loko Gaiola oni retrovis restaĵojn de iu Odeion. La monumentoj retrovitaj en ĉi areo konfirmas, ke la monteto estis siatempe konsiderata  mirindaĵo, precipe dank’ al la eksterordinara vidindejo, kiu permesas admiri la tutan Golfon.

La plej fama vilao estas tiu de Vedio Pollione, kontrukomplekso nomata “pausilypon”.

Krome eblas observi kaj  hodiaŭ plu trairi la groton de Seiano, pasejo 800 metrojn longa, kiu traboras la monteto kaj atingas la lokon Coroglio.

Grotta di Seiano

Groto de Seiano

Categorie: Arkeologio, Esperanto | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Gestualità

Osservando un napoletano, attraverso il movimento del corpo, è possibile anche da lontano, capire il tema di una discussione.

Alcuni movimenti della mano per esempio sono usati da secoli,diventando una comune forma di comunicazione simbolica.

Per il napoletano, il gesto è un modo di esprimersi, un  modo per arricchire il discorso, per essere sicuro che l’interlocutore afferri il senso delle parole.
Non è facile capire il motivo di tale comportamento, come esso si perde nella notte dei tempi, e per capire da dove deriva occorre conoscere la storia culturale e sociale di questo popolo.

In questa sezione scopriremo questo tipo di comunicazione e analizzeremo i singoli gesti, risalendo alle origini e al perchè di tali movimenti.

Categorie: Gestualità | Tag: , , , , , , , , | Lascia un commento

GREEK COLONIZATION AND CUMA

The foundation of Cuma dates back from about the mid-eighth century b.C. on a site inhabited by indigenous Opici, representing according to the Greek historians the oldest Greek colony of the West.

According to the legend, the site was indicated by a dove or by the sound of cymbals .

Cuma was founded not only to strengthen the trade but also as a population colony, where to find a living space for those who in motherland did not have any kind of perspective .

The city soon experienced a rapid development, due to the geographical position as a Greek outpost in the trade with Latio and Campania territories. It created its rapidly expanding territory towards the Campania plain and over the Gulf of Naples.

The intellectual influence of Cuma on the surrounding cities is evidenced by discoveries of statues of Apollo, Demeter and Dionysus, in the near Etruscan areas of Latio and Campania.

An important further confirmation of the intellectual Cuman influence on surrounding cities, is the adoption of the alphabet with Cuma variants by the Etruscans and other Italic peoples .

In the sixth century b.C. devastated by home struggles and eruptions, Pithecusa ( now Ischia) was abandoned. With a free Pithecusa, Cuma consolidated its presence in the Gulf of Naples, which was named of Gulf of Cuma, creating sub-colonies and outposts at key points on the coast ( Misenus – Pozzuoli – Pizzofalcone – Capri – Islet of Megaride: a space currently occupied by Castel dell ‘Ovo. )

Pizzofalcone according to tradition would correspond to the establishment of Partenope, taking its name from the Sirene, buried nearby.

( About ​​who founded Partenope there are different theses, among the most reliable ones we have :

The Rhodians, seafarer people who in their travels would beat the routes to the West well before the Greek colonization .

A group of Cumans having left the country. )

Having become economically strong, Partenope began to pose a threat to Cuma, which destroyed it . The tradition is partly confirmed by the discovery of a necropolis on the hill of Pizzofalcone and materials dating VII -VI b.C., the period of the maximum Cuman power.

The expansion of Cuma and its dominion over the Gulf led to a clash with the Etruscans . (Which from the inner cores of Salerno tried to expand towards the coast ) .

In this same period ( 531-530 b.C.), the Cumans allowed a group of Samians, fleeing from the tyranny of Polycrates to settle in their territory on the site corresponding to the today’s Pozzuoli.

The New town built under the protection of the Cumans and without any political autonomy, took the name of Dicearchia (City of the right government ) as opposed to the regime of Polycrates at Samos .

The hostility between Cumans and Etruscans ended in 524 BC with the defeat of the latter.

Cuma became so reinforced by the conflict, being able to send to Ariccia ( Latin ally ) a part if its army to counter the Etruscans attack. This further victory marked the rise of the tyrant Aristodemus who remained in power until 492 b.C.

The return of the oligarchs of Capua along with other mercenaries marked the fall of the tyrant, who was killed with his entire family .

Another city replaced Cuma as a bulwark of the Greeks against the barbarians in the Mediterranean , Syracuse!

With the fall of Cuma, the Gulf was again dominated by Naples, which soon began a war against the Romans for the control of the Gulf itself.

Categorie: Archeology, English | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Blog su WordPress.com.