Articoli con tag: Gregorio XIII

Napolo en la moderna epoko.

 

La modernan epokon  en Napolo kutime distingas la alveno de  Alfonso de Aragono, kiu sukcesis konkeri, en 1492, la Napolan Regnon  elde  Renato Anĵua kaj  politike unuigi Napolon kun la Sicilia Regno.

Unu el la unuaj intervenoj estis la rekonstruo de  Kastelo Nova (Castel Nuovo), kiu estis transformita al fortreso masivstruktura, kun turoj el piperno (lafŝtono)  kaj  sokloformaj bazamentoj, por malhelpi surgrimpadon. La kastelon  aparte distingas la krenelprovizitaj  terasoj ebligantaj  la uzon  de artilerio,  kaj la Tiumfarko, kiu celebras   la tiumfan eniron de Alfonso de Aragono.

castel nuovo - napoli

En 1497 la Ĉefepiskopo  Aleksandro Carafa revenigis la relikvojn de Sankta Ĝenaro, kaj  la Kardinalo Oliviero Carafa (frato de Aleksandro) iniciatis la realigon de  kripto sub la ĉefaltaro, kiu iĝis unu el la plej reprezentaj arkitekturaj monumentoj de la napola Renesanco.

cripta-del-duomo-il-Cardinale-Oliviero-Carafa-Orante

La Aragona Regno daŭris ĝis 1503, kiam, sekve de la  franc-hispana milito, Napolo fariĝis hispana Vic-reĝlando. Vic-reĝlando kiu finiĝos post du jarcentoj, sed pro tio Napolo ne haltigis sian urboplanan, artan kaj kulturan kreskon, plu restante  granda Eŭropa ĉefurbo.

En la unuaj jardekoj de 1500  gravis  la influo, kiun disradiis Maria Longo.

Maria Longo, vidvino intencinta dediĉi sian vivon je la servo de la malsanuloj, post kiam ŝi estis mirakle kuracita de Sankta Gaetano, fondis la preĝejon  kaj la malsanulejon  Sankta Maria de l’ Popolo de la Nekuraceblaj, kiu iĝis unu en la plej gravaj hospitaloj en Suda Italio, krom prestiĝa  kuracista lernejo.

Incurabili

En 1535-36 Napolo gastigis Karlon V.,  kaj kun la Vic-reĝo Don Pedro de Toledo komenciĝis iaspeca Napola Renesanco,  periodo de granda  kresko, ĉefe kulturkaraktera.

Ne preteratentinda estas la kultura ĉeesto de virinoj, precipe  Orsola Benincasa, kiu per siaj verkoj karakterizis la Vic-reĝan epokon. Orsola Benincasa ricevis sian unuan edukadon hejme, fare de la frato, kiu klopodis transdoni al ŝi   konojn pri la Biblio kaj  aliaj Sanktaj Libroj. Kiam ŝi manifestis siajn mistikajn ecojn, ŝi altiris la atenton de la popolo,  sed tio ne distris ŝin for de ŝia justa kaj senriproĉa vivo dediĉita al laboro (priaranĝo de festaj ormantukoj). En 1579, pro ŝia ekzemplodona vivo, la ekleziaj aŭtoritatuloj permesis al ŝi aranĝi kapelon en sia domo.

En 1581 la abato Gregoro Navarro realigis sur la monteto Sankta Marteno  kunloĝejon kun apuda Preĝejo de la Senmakula Virgulino: la  kunloĝejo celis krei laikan komunumon, kiu,  kun la  helpo de pastroj,   kapablu reformi la eklezion.  Orsola eksponis  siajn ideojn al Papo Gregoro XIII, kiu ilin trandonis al  la Tribunalo de la Sankta Inkvizicio.  Ŝi estis forigita de sia fondaĵo, kaj nur  poste ŝi revenis  per la malfermo de  porvirina edukejo sur la monteto Sant’Elmo. Tiu entrepeno akiris sukcesan aprobon fare de  la aristokrataj   familioj.

Preskaŭ mortonta, Orsola Benincasa diktis la regulojn por ermitejo, kiu  akceptu 33 virgulinojn en klaŭzuran komunumon. Post la morto de Orsola ekestis pluraj klopodoj por konstrui la ermitejon, kiu estis finkonstruita nur  post duonjarcento, ĉe la deklivo de monteto Sankta Marteno.

En 1606 komenciĝas la konstruo de la Kapelo de Sankta Ĝenaro kaj dum la sama jaro Caravaggio pentris “La sep verkojn de Mizerikordo”,

Caravaggio_-_Sette_opere_di_Misericordia_(1607,_Naples)_Copia

en kiuj la pentristo montras la napolan ĉiutagecon, kaj nur poste la artisto fondis la pentroskolon de la karavaĝistoj (atentindaj karavaĝistoj estis Artemisia Gentileschi kaj Annella di Massimo).

En 1604 estis fondita nobela kunfrataro, kiu kolektadis almozojn por  celebri Mesojn favore al la animoj de la Purgatorio. Tiu iniciato bone sukcesis, ĉar ĝi permesis la konstruon de la Preĝejo Sankta Maria de la Animoj de Purgatorio, konata pro ĝia tombejo kaj pro la flegado kaj preĝado por la mortintoj, kiun ĝi entenis. Tiu praktikado tamen iel degeneris al superstiĉo  kaj kondukis  la ekleziajn aŭtoritatulojn  fermi plurajn enurbajn  mortint-ostarojn, inter kiuj la Tombejo de Fontanelle.

Annunci
Categorie: Esperanto, Historio | Tag: , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Napoli in età moderna.

L’età moderna a Napoli viene identificata con la venuta di Alfonso d’Aragona che riuscì nel 1492 a strappare il regno di Napoli a Renato d’Angiò e riunire politicamente Napoli con il regno di Sicilia.

Uno dei primi interventi fu la ricostruzione di Castel Nuovo ,  che fu  trasformato in fortezza dalla struttura possente, con torri in piperno e basamenti a scarpa, per impedirne la scalata. Il terrazzamento merlato che consente l’uso della moderna artiglieria, e l’arco di trionfo che rappresenta l entrata trionfale di Alfonso d’Aragona.

Immagine

Nel 1497 ad opera dell’arcivescovo Alessandro Carafa si ha il ritorno delle reliquie di S. Gennaro , il cardinale Oliviero Carafa (fratello di Alessandro) avviò la realizzazione della cripta sotto l’altare maggiore, che risulta una delle maggiori opere architettoniche del rinascimento napoletano.

 Immagine

 Il regno aragonese durò fino al 1503 dove in seguito alla guerra franco-spagnola Napoli divenne un viceregno spagnolo.

Viceregno che terminerà dopo 2 secoli, non per questo Napoli rallentò la crescita urbanistica, artistica e culturale, restando una grande capitale Europea.

Nei primi decenni del 1500 importante fu l’impronta di  Maria Longo

Maria Longo , vedova intenzionata a dedicare la propria vita al servizio degli infermi , dopo essere stata miracolosamente curata da S. Gaetano fondò la chiesa e l’ospedale Santa Maria del Popolo degli Incurabili che divenne uno dei maggiori ospedali del mezzogiorno, oltre che una prestigiosa scuola di medicina.

Immagine

Nel 1535-36 Napoli ospitò Carlo V e con il viceré don Pedro de Toledo cominciò una sorta di rinascimento napoletano, periodo di grande crescita soprattutto culturale.

Non trascurabile è la presenza culturale delle donne soprattutto Orsola Benincasa che con le sue opere caratterizzò l’età vicereale.

Orsola Benincasa ricevette la prima educazione in casa da parte del fratello che si diede da fare  per dargli una conoscenza biblica e delle sacre scritture.

Quando manifestò le sue doti mistiche fu posta al centro dell’attenzione del popolo , cosa che non la distrasse dalla sua vita retta e dedita al lavoro (stesura di drappi).

Nel 1579 dato il suo vivere esemplare l’autorità ecclesiastica gli permise di allestire una cappella nella propria abitazione.

Nel 1581 con l’abate Gregorio Navarro realizzò sulla montagna di S. Martino un ritiro con accanto la chiesa dell’Immacolata Concezione, il ritiro aveva lo scopo di creare una comunità di laici che con l’aiuto di sacerdoti potessero riformare la chiesa.

Orsola espose la propria idea a Gregorio XIII che la consegnò al tribunale dell’inquisizione .

Fu estromessa dalla propria fondazione , solo in seguito vi fece ritorno con l’apertura di un educandato femminile sul colle S. Elmo, opera che riscosse molto successo tra le famiglie aristocratiche.

Prossima alla morte O. Benincasa dettò le regole per un romitorio che doveva accogliere 33 vergini in una comunità di clausura.

In seguito alla morte di Orsola ci furono diversi tentativi di costruire il  romitorio , che  fu ultimato solo mezzo secolo dopo , alle pendici di S. Martino

1606  risale l’inizio della costruzione della cappella di S. Gennaro , nello stesso anno  Caravaggio dipinse le “sette opere di misericordia”

Caravaggio_-_Sette_opere_di_Misericordia_(1607,_Naples)_Copia

opera con il quale il pittore mostra la quotidianità partenopea , solo in seguito fondò la scuola pittorica dei caravaggisti ( caravaggisti degli di nota furono Artemisia Gentileschi e Annella di Massimo )

1604 fondazione di una confraternita di nobili che raccoglievano elemosina per celebrare messe per le anime del purgatorio.

Iniziativa che riscosse notevole successo da permettere la costruzione della chiesa S. Maria delle Anime del Purgatorio nota per il suo cimitero e per la cura e preghiere dei resti umani che conteneva, pratica che degenerò in superstizione che portò l’autorità ecclesiastica a chiudere diversi ossari della città tra cui il cimitero delle fontanelle.

Categorie: Italiano, Storia | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , | 3 commenti

Blog su WordPress.com.