Articoli con tag: Gregorio IX.

La kristana Napolo

Ĉe la ekesto de kristanismo estas la  religieco  pro virina interveno kiu ĉefrolas.

 Legedo pretendas Napolon unua  kristana urbo.

 Sankta Petro verŝajne haltis en Napolo dum sia vojaĝo de Antioĥio al Romo, kie li fondos la eklezion en la loko kie nun situas la baziliko  Sankta Petro en Arem. Dum sia restado en Napolo Sankta Petro eble konvertis Kandidan, kiu  prezentos al li  Asprenon, la unuan Episkopon de la urbo, post kiam tiu estis mirakle sanigita.

Gravas  la klopodo  atribui al Napolo  la  unuan naskon de la kristana fido en okcidento.

 Sufiĉas prikonsideri, ke jam en la IV jarcento en Napolo estis starigita la unua Baptofonto   “S. Giovanni in Fonte (Sankta Johano ĉe Fonto), kiu antaŭos tiun en Romo, nomatan “S.Giovanni in Laterano”.

cupolino battistero s. giovanni in fonte

 La originoj de la Eklezio en Napolo dum la  I-a  jarcento estus konfirmitaj  per la disvastigo, kiun konis  “La paŝtisto de  Hermeso”, apokalipsa skribaĵo kiu havis   grandan sukceson  dum la jarcentoj ĉe la disvastiĝo de la vulgara lingvo.

 Tiu teksto en la  Trajana epoko eble inspiris la realigon de la plej antikvaj paleokristanaj freskoj aperantaj en la Katakomboj de Sankta Ĝenaro.

Catacombe_Di_San_Gennaro-visite-guidate_1

 La najbareco de Pozzuoli, kiu jam dum la alveno de Sankta Paŭlo en 61 p.K. dum lia vojaĝo al Romo,  elmontradis  viglan kaj florantan  kristanan komunumon, kaj la pozicio de Napolo  kiel urbo malfermita al progreso, pravigus la ĉeeston  de kristanoj jam dum la apostola epoko.

 Malgraŭ la graveco de la originoj de la napola kristana tradicio rekte  ligita al Sankta Paŭlo, la Vic-reĝa Napolo sentis la bezonon pri kristana  re-fondiĝo de la urbo, fare de la virgulino Sankta Patricia, pri kiu oni disponas je malmultaj informoj,  krom la tradicio kaj la  plu ĉeestanta memoro, inter kiuj  la relikvoj konservataj ekde la XIX jarcento en la Preĝejo de Sankta Gregoro Armeno.

 Ankaŭ Sankta Patricia, kiel Sankta Ĝenaro,  likvigas la sangon,  ne pro la martiriĝo sed pro sia  ekstrema  devoteco. Kelkaj asertas, ke la mito pri la devoto de la Sanktulino povus origini el la tempo de la protestanta kontraŭreformacio aldonante valoron al tradicio kaj al kulto.

 La konstruo de la mito pri Sankta Patricia elmergigas  la “soifon por sankteco”,  kiu ekde la Mezepoko instigis Napolon akapari al si sanktulojn  malproprajn.   Sankta Ĝenaro  mem, (martiro de la IV jarcento),   Patrono de la urbo ne estas fakte napolano, li estis senkapigita en Pozzuoli kiam li estis Episkopo de Benevento. Liaj  relikvoj estis translokitaj en la Katakombojn al li dediĉitaj en al V jarcento.

 Restituta estas afrika martirino, kies legendo pretendas, ke ŝiaj mortintrestaĵoj alvenis en Ischia per la sama ŝipo, kiu estis la loko de sia  martirigo.

 Napolo klopodis akapari al si sanktulojn, eĉ ne siajn proprajn, ĉar en sia dujarmila kristana tradicio ĝi ne  havis  martirojn.

 La napola Mezepoko vidis la fondon de la unua ŝtata universitato  en la historio, en la XIII jarcento,  fare de Frederiko II de Ŝvabujo, kaj Tomaso la Akvinano  vizitadis tiun ĉi universitaton.

Tomaso naskiĝis el la Grafo de Akvino kaj infanaĝe li estis sendita por lerni ĉe la  Benediktanaj monaĥoj en la Abatejo de Montecassino, de kie li  translokiĝis al Napolo, kiam tiu abatejo aliiĝis  al milita fortreso.

En  1244  Li ekpartoprenis la Dominikanan  ordenon, en 1245 li translokiĝis al Parizo kaj poste al Kolonjo.

 Post la germana sperto li instruis teologion  ĉe la napola  “studium”. En tiu ĉi lasta periodo li verkis siajn memoraĵojn gardatajn  en la Baziliko Sankta Dominiko Majora, en Napolo, kie la Krucumito eble parolis al li gratulante lin pro lia verko.

800px-SanDomenicoMaggioreNaples-2_Copia

Categorie: Esperanto, Historio | Tag: , , , , , , , , | Lascia un commento

La Napoli Cristiana

Agli albori del cristianesimo è la religiosità al femminile ad avere un ruolo importante.

Una leggenda vorrebbe Napoli come prima città cristiana.

S. Pietro si sarebbe fermato a Napoli durante il viaggio da Antiochia a Roma, dove avrebbe fondato la chiesa, nel luogo ricordato dalla basilica di S. Pietro ad Arem.

Nel soggiorno a Napoli S. Pietro avrebbe convertito Candida, che gli avrebbe presentato Aspreno , primo vescovo della città dopo essere stato miracolosamente guarito.

Importante è il tentativo di attribuire a Napoli la primogenitura in occidente della fede cristiana.

Basta tener conto che già nel IV secolo a Napoli fu edificato il primo battistero “S. Giovanni in Fonte” che precederà quello romano di “S. Giovanni in Laterano”.

1_Copia

Le origini della chiesa a Napoli durante il secolo I sarebbero confermate dalla diffusione che ebbe “il pastore di erme” , scritto apocalittico che ebbe grande fortuna nei secoli della diffusione del volgare.

Testo che in epoca Traianea avrebbe ispirato la realizzazione di uno dei più antichi affreschi paleocristiani presenti a Napoli  nelle catacombe  di S. Gennaro.

Catacombe_Di_San_Gennaro-visite-guidate_1

La vicinanza a Pozzuoli che già quando vi approdò s. paolo – 61dc- nel suo viaggio verso Roma , vantava di una fiorente comunità cristiana e  la posizione di Napoli come città aperta al progresso, giustificherebbero la presenza cristiana già in età apostolica.

Nonostante l’importanza delle origini della tradizione cristiana napoletana legata  direttamente a S. Paolo, la Napoli vicereale sentì la necessità di una ri-fondazione cristiana della città, ad opera della vergine S.Patrizia, di cui si hanno po che informazioni , se non la tradizione e la memoria ancora presente , tra cui le reliquie custodite dal XIX secolo nella chiesa di San Gregorio Armeno.

Anche S. Patrizia come S. Gennaro liquefa il sangue ma non per martirio ma per eccessiva devozione.

C’è chi sostiene che il mito della devozione della santa potrebbe avere origini ai tempi della controriforma protestante aggiungendo valore alla tradizione e al culto.

La costruzione del mito di S. Patrizia fa emergere la “sete di sacro” che fin dal medioevo ha portato Napoli ad accaparrarsi santi non suoi.

Lo stesso S. Gennaro  (martire del IV secolo) patrono della città non è propriamente napoletano,  fu decapitato a Pozzuoli quando era vescovo di Benevento. Le reliquie traslarono nelle catacombe a lui dedicate solo nel V secolo.

Restituta  è una martire africana, la cui leggenda vuole che le sue spoglie fossero arrivate ad Ischia a bordo della stessa nave che gli avrebbe fatto da patibolo.

Napoli ha cercato di accaparrarsi santi anche se non propri perché nella bi-millenaria tradizione cristiana non conta martiri.

Il medioevo napoletano ha visto la fondazione della prima università statale della storia nel XIII ad opera di Federico II di Svevia .

A frequentare quest’università fu Tommaso d’Aquino .

Tommaso nacque dal conte d’Aquino  e da bambino fu avviato agli studi dai monaci Benedettini dell’abbazia di Montecassino ,

in seguito alla trasformazione di questa in fortezza militare si trasferì a Napoli.

Nel 1244 entrò a far parte dell’ordine domenicano, nel 1245 si trasferì a Parigi e successivamente a Colonia.

Dopo l’esperienza tedesca insegnò teologia allo “studium” napoletano. In quest’ultimo periodo scrisse le sue memorie conservate nella basilica di S. Domenico Maggiore, -Napoli- dove il crocifisso gli avrebbe parlato e si sarebbe congratulato per la sua opera.

800px-SanDomenicoMaggioreNaples-2_Copia

Tommaso morì nel 1274  a Fossanova mentre andava a Lione per il concilio indetto da Papa Gregorio IX.

Categorie: Italiano, Storia | Tag: , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Crea un sito o un blog gratuitamente presso WordPress.com.