Articoli con tag: giulio cesare fontana

GALERIO PRINCO DE NAPOLO

En la dua duono de la la dekoka jarcento Napolo estas karakterizita per la ĉeesto de du gravaj publikaj konstruaĵoj: la Palaco de la Studoj – la nuna Nacia Arkeologia Muzeo – kaj la grenfosaĵoj.

La ekzisto de Larĝejo Mercatello – la nuntempa Placo Danto – kaj de la ĉi-koncerna Port’Alba (Pordego Alba) tiam difinis eblan areon por plilarĝigo kaj konstruloko de burĝa kvartalo.

La Palaco de la Reĝaj Studoj, sidejo de la Universitato, estis elpensita en 1612 de Giulio Cesare Fontana sur ebena grundo ekster la mureg-cirkla sistemo, laŭ volo de la Vic-reĝo Grafo de Lemos.

La grenfosaĵoj estis konstruigitaj fare de la Vic-reĝo Olivares en la XVII jarcento kaj destinitaj por la gardado de greno, situitaj ĝuste ĉe la urbomuregoj kaj laŭ granda dekliva kruteco. Sur la bloko etendiĝanta ekde Palaco de la Studoj ĝis Pordego Alba staradis la Preĝejo Sankta Maria de Kostantinopolo kaj la Preĝejo de Sankta Johano la Baptisto ĉe la Monaĥinoj.

Antaŭ la Palaco de la Studoj malfermiĝis Pordego Kostantinopolo, sur Vojo Kostantinopolo, dum Pordego Sciuscella kondukis al Pordego Alba, kaj antaŭen ĝis ekster la muregoj.

Per la kadukiĝo de la grenfosaĵoj, ĉi tiuj estis reutiligitaj malsamcele: malliberejo, ŝirmejo por funebraj ĉaroj, kazerno.

En 1840 estis proponita forigi la konstruaĵon de la grenfosaĵoj, la malkonstruo de Pordego Konstantinopolo kaj iu reguligo de Larĝejo Mercatello. Krome oni proponis novan vojakson, kiu kunligu Vojon Toledo kun la Nacia Muzeo.

Meze de 1800 Ferdinando II planis programon, kiu strebis plikreskigi la urbostrukturon kaj ĝin plibeligi, por ĝin egaligi al la grandaj Eŭropaj ĉefurboj.

La plano pri la kvartalo Muzeo estis komencita en 1850 kaj estis konkludita nur post la Itala Unuiĝo kaj ĝi reprezentis la eblecon konstrui novan burĝan kvartalon provizitan per granda komerca galerio kun funkcioj art- kaj komercocelaj.

La realigo de kvartalo Muzeo kaj de la Galerio Princo de Napolo pasis tra proponoj kaj projektoj ofte modifitaj pro la tro altaj kostoj de la planrealigo.

En 1853 Ferdinando II ekzamenis la proponon por konstruo de nova urbodomo similstila apud la Nacia Muzeo, kiun devis sekvi la plilongigo de Vojo Foria, kie loki multnombrajn vendejojn.

En 1859 oni spektas la restrukturigon de ĉi areo, kiu lasas netuŝitaj la monaĥejajn konstruaĵojn, kaj disdividas la terenon laŭ pecoj destinitaj al rezideja domkonstruado, tiel preterlasinte la ideon pri konstruo de nova urbodomo. Krome, pro la laborplanado, estis malkonstruitaj Pordego Kostantinopolo, la grenfosaĵoj, ebenigante kaj rektigante la dekliv-vojon al Palaco de la la Studoj.

La arkitekturo en fero kaj vitraĵo aperas ekde de la komenco de 1800, reprezentante unu el la plej gravaj aspektoj de la konstruteknikoj, kaj pro la ennoviga graveco kaj pro la ebleco, ke ĉi tekniko garantiadas akiri larĝajn spacojn alireblajn por produktado kaj komerco.

Fero – poste giso – estis utilgata en klasikaj porkulturaj konstruaĵoj tra tuta Eŭropo, ekzemple videblaj fertrabaĵoj utiligitaj en la Marmorpalaco en Sanktpeterburgo – 1768/1772.

En Italujo rimarkindaj estas la galerioj en Milano, en Ĝenovo: Mazzini, en Romo: Colonna, nuntempe nomata Alberto Sordi.

La galerioj estas derivaĵo de traireblaj kovritaj strukturoj, destinitaj ĉefe al celoj komercaj kaj priservaj, kaj ili reprezentas novan arkitekturan modelon, kiu konis larĝan disvastiĝon pro la grandaj internaciaj ekspoziciaj eventoj.

La fina solvo por la Galerio Princo de Napolo en kvartalo Muzeo trovis pravigon ĝuste el tiuj ĉi tendencoj, kaj pro la sukcesa finkonstruo de la Galerio en Milano, lokita en ŝlosila punkto en la urboplano, ĝuste inter la Katedralo kaj Treatro alla Scala. Ĉi galerio funkcias kiel urba vivsalono kun ejoj por la socia vivo, komuna renkontiĝejo kaj komercaj vendejoj.

Ĝis tiu tempo, la strukturrealigoj per fero kaj vitraĵo en Napolo estis sufiĉe limigitaj, kaj celis eskluzive publikan utiligadon, ekzemple: la merkato en S. Pasquale a Chiaia, ĉe Larĝejo Carità, aŭ la publika trairejo interne de Palaco S. Giacomo, aŭ monumentaj kovraĵoj, kiel la kupolo de la Preĝejo S. Francisko el Paola.

La kvartalo Muzeo kaj la Galerio estis finkonstruitaj en 1883, iom antaŭ la ĥolerepidemio, kiu transformos Napolon al nacia kazo, kaj kiun postsekvis la resanigaj laboroj.

galerio Princo de Napolo

galerio Princo de Napolo

En Galerio Princo de Napolo la ĉeesto de aliraj ŝtuparoj determinis ĝian neadekvatan videblecon kaj ĝian neharmoniiĝon kun la ĉirkaŭanta medio. Taŭgas memorigi, ke Galerio Princo de Napolo estis privilegia loko por kunvenoj, sciencaj kongresoj kaj publikaj manifestacioj.

Tie estis ankaŭ pluraj laŭmodaj kafejoj, artmagazenoj, librejoj kaj antikvaĵistaj vendomontrejoj.

Post la Itala Unuiĝo la urba Magistrato proponis konkurson por la plibonigo de la strato kunliganta Placon Mercatello al la Nacia Muzeo, sed la ricevitaj projektoj ofte ne konsideris la gardadon de la historiaj palacoj, kaj sekve ĉi planoj estis malakceptitaj.

Nur en 1862 oni aprobis projekton, kiu antaŭvidis rektan vojon paralelan ĉe la deklivvojo al la Palaco de la Studoj kunliganta la Placon de la Nacia Muzeo kun la nuna Placo de Jesuo Nova.

En 1864 estis starigita la Akademio de Belaj Artoj, kiu kune kun la Nacia Muzeo transdonis al ĉi areo fortan artkarakterizon.

La Akademio de Belaj Artoj reprezentas unu el plej rimarkindaj arkitekturaj verkoj de 1800, kun fasadoj en stilo novrenesanca el tofŝtono prilaborita kaj dekoraciita.

Annunci
Categorie: Esperanto, Urboplanado | Tag: , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Galleria Principe di Napoli

Nella seconda metà del 700 Napoli è caratterizzata dalla presenza di due importanti edifici pubblici ; il palazzo degli studi – attuale museo archeologico nazionale – e le fosse del grano.

La presenza di largo Mercatello – attuale piazza Dante- e della relativa port’Alba definivano una zona di possibile espansione e costruzione di un quartiere borghese.

Il palazzo degli Regi studi , sede dell’università fu ideato nel 1612 da Giulio Cesare Fontana su un terreno pianeggiante esterno al sistema murario per volere del viceré conte di Lemos.

Le fosse del grano furono costruite dal viceré Olivares nell’XVII secolo e destinato alla conservazione del grano , poste a ridosso delle mura cittadine e in grande pendenza,nell’isolato che andava dal palazzo degli Studi sino a port’Alba si innalzavano la chiesa di Santa Maria di Costantinopoli e la chiesa di San Giovanni Battista delle Monache.

Di fronte al palazzo degli Studi si apriva porta Costantinopoli , su via Costantinopoli , mentre porta Sciuscella portava a port’Alba e proseguendo , fuori le mura.

Con l’obsolescenza delle fosse del grano queste furono riutilizzate con usi differenti – prigione , deposito di carri funebri ,caserma –

Nel 1840 fu proposto di eliminare l’edificio delle fosse del grano, la demolizione di porta Costantinopoli e una regolarizzazione del largo Mercatello e di creare un nuovo asse stradale che collegasse via Toledo con il museo nazionale.

Alla metà del 1800 Ferdinando II progettò un programma che mirava all’accrescimento della città e al miglioramento della struttura urbana , alla pari delle grandi capitali europee.

Il progetto del quartiere museo fu intrapreso nel 1850 e fu portato a termine solo dopo l’unità d’Italia e rappresentò la possibilità di costruire un nuovo quartiere borghese con una grande galleria commerciale con funzioni artistiche e commerciali.

La realizzazione del quartiere museo e della galleria Principe di Napoli passò attraverso proposte e progetti molto spesso modificati a causa degli eccessivi costi di realizzazione dell’opera.

Nel 1853 Ferdinando II vagliò la proposta della costruzione di un nuovo municipio , accanto, e sulla tipologia del museo nazionale, a cui doveva seguire il prolungamento di via Foria dove si dovevano collocare numerose botteghe.

Nel 1859 si ha la ristrutturazione dell’area lasciando intatti i complessi conventuali , suddividendo i suoli in lotti destinati all’edilizia residenziale, lasciando perdere l’idea del nuovo municipio. Inoltre in previsione dei lavori erano state demolite la porta Costantinopoli, le fosse del grano,spianando e rettificando la salita del palazzo degli Studi.

L’architettura in ferro e vetro compare sin dagli inizi dell’800 rappresentando uno degli aspetti più importanti delle tecniche costruttive , sia per l’importanza dell’innovazione sia per la possibilità che questa garantiva di avere grandi spazi praticabili per la produzione e per il commercio.

Il ferro – successivamente la ghisa – fu stato utilizzato in contesti culturali di impostazione classicista in tutta Europa – esempio : travature in ferro a vista nel palazzo di Marmo a S.Pietroburgo – 1768/1772 –

In Italia sono degne di nota le gallerie di Milano,di Genova -Mazzini- a Roma – Colonna – ora Alberto Sordi –

Le gallerie sono derivazione di strutture coperte di attraversamento, adibite prevalentemente ad uso commerciale e terziario, e rappresentano un nuovo tipo architettonico che ebbe grande diffusione in seguito ai grandi eventi espositivi internazionali.

La soluzione finale della galleria Principe di Napoli nel quartiere museo trovò spunto proprio da queste tendenze , e dal riuscito intervento della galleria di Milano , posta in un punto chiave della città tra il duomo e il teatro la Scala.

Galleria che ha una funzione di salotto cittadino con annessi luoghi per il ritrovo sociale e per il commercio.

Sino ad allora le realizzazioni in ferro e vetro a Napoli erano piuttosto limitate e avevano esclusivamente un uso pubblico – es: mercati a S.Pasquale a Chiaia , al largo Carità, o passaggi pubblici come il corridoio interno a Palazzo S.Giacomo o coperture monumentali come la cupola della chiesa S.Francesco di Paola –

Il quartiere museo e la galleria furono ultimati nel 1883 alla vigilia dell’epidemia di colera che trasformerà Napoli in un caso nazionale, a cui seguirono le opere di risanamento.

Nella galleria principe di Napoli la presenza di scalinate di raccordo determinò la sua scarsa visibilità e la sua estraneità all’ambiente circostante .

galleria principe di napoli

galleria principe di napoli

E’ bene ricordare che il salone della galleria è stato luogo privilegiato per lo svolgimento di convegni scientifici e manifestazioni pubbliche.

Vi era anche una grande presenza di caffè della moda, negozi d’arte librerie e antiquari.

Dopo l’unità d’Italia il municipio propose un concorso per il miglioramento della strada che collegava piazza Mercatello e museo nazionale , i progetti che ricevette spesso non tenevano conto della salvaguardia dei palazzi storici, e di conseguenza scartati.

Solo nel 1862 si ha l’approvazione di un progetto che prevedeva un rettifilo parallelo alla salita del palazzo degli Studi che congiungeva la piazza del museo nazionale con l’attuale piazza del Gesù.

Nel 1864 venne edificata l’Accademia delle Belle Arti che insieme al museo nazionale conferiva alla zona un forte carattere artistico.

L’Accademia delle Belle Arti rappresenta una delle migliori opere di produzione architettonica dell’800, con prospetti in stile neorinascimentale con facciata in tufo lavorato e decorato.

Categorie: Italiano, Urbanistica | Tag: , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Blog su WordPress.com.