Articoli con tag: Garibaldi

NAPLES – LES DERNIÈRES DÉCENNIS COMME CAPITALE

L’image de Naples au cours de la seconde restauration des Bourbons est sans doute décevant .

Ferdinand a essayé d’adopter une politique de conciliation avec la bourgeoisie, en soutenant la montée politique et sociale, avec l’intention de mettre fin au fort isolement dans lequel la dynastie des Bourbons était tombée.

Cela ne se produit pas, et dans un court laps de temps éclatèrent les premiers mouvements, qui avait comme protagonistes au début la province, puis le centre de la ville.

Le bref règne de Ferdinand I mis sur la neutralité ne réussit pas à résoudre les problèmes de dégradation de l’environnement qui ravagaient la Naples ancienne. Un cadre de Naples endormi par la restauration est donné par Stendhal, qui avec son oeuvre ” Rome Florence Naples », explique les conditions dans lesquelles demeurait Naples, et qui exprime au mieux le charme que Naples a eu sur l’auteur.

Ferdinand II monta sur le trône quand il avait juste vingt ans en 1830, il essaya de discuter ses relations avec les hommes politiques et les intellectuels, qui trouvèrent un support décent dans le développement culturel.

Naples devint tout à fait un centre de vie sociale avec l’apparition de nombreux théâtres .

Il y avait le retour des exilés, qui s’étaient évadés de la répression des Bourbons, y compris Antonio Ranieri, qui, avec son ” État ​​des lettres à Naples, en Sicile “, décrit la vie politique et culturelle de la capitale (1883).

Prospérèrent nombreux magazines qui se posaient comme objectif l’éducation de la population à l’amour pour leur pays. L’éditorial le plus réussi était « Le Progrès» par Giuseppe Ricciardi. G. Ricciardi croyait le progrès à la base de l’historicisme, qui déclenche le phénomène nous amènant à affirmer qu’aujourd’hui est mieux qu’hier .

Il y avait beaucoup de critiques formulées par Leopardi, qui fasait valoir que le progrès ne pourrait pas être utile à l’homme, puisque celui ci cherche seulement le bonheur .

Il y a aussi la production de mémoires des protagonistes de la Résurgence, des témoins qui ont souffert dans les prisons des Bourbons, parmi lesquels Guglielmo Pepe, qui dans ses «mémoires» -1848 – accuse la forte répression des Bourbons.

Luigi Settembrini, avec ses « Mémoires de ma vie ” -1879 – une autobiographie, décrit comment la répression des Bourbons a frappé les intellectuels, et comme le couplage des Bourbons: enseigner = conspirer, parce que les Souverains avaient compris le danger réel dans les activités des intellectuels.

Malgré des signes de reprise culturelles et la rénovation par des travaux publics, le chômage et la surpopulation pesèrent sur le royaume .

Entre 1836-1837 il y eut une grande crise du choléra.

En 1859-60 François II monta sur le trône, l’année de l’expédition des Milles et de l’arrivée de Garibaldi dans le royaume des Deux-Siciles avec l’intention de la conquérir au nom de Victor Emmanuel.

Avec l’annexion au Royaume de Savoie et Victor Emmanuel son Roi, la ville a tourné sa page.

Annunci
Categorie: Français, Histoire | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

NAPLES – THE LAST DECADES AS A CAPITAL

Naples image during the second Bourbon restoration is certainly disappointing.

Ferdinand tried to adopt a conciliatory policy towards the bourgeoisie, accommodating the political and social rise with the purpose of putting an end to the strong isolation which hit the Bourbon Dynasty.

But it did not happen so, and shortly the first revolutionary movements burst, when at first the province and than the town center were protagonists.

The short Ferdinand I’s reign, shaped on neutrality, could not solve the environment degradation problems plaguing ancient Naples. An image about Naples asleep in the restoration is given by Stendahl in his work “Rome, Naples, Florence” telling the conditions in which Naples lived and expressing at the best the appeal spread by the city on that author.

Ferdinand II ascended the throne when he was just twenty in 1830 and he tried to discuss the relations with political men and intellectuals who found a rather good support during that cultural growth. Naples became a good social life center with many theatres appearing operative.

Many exiles, escaped from the Bourbon repression, returned and among those there was Antonio Ranieri who described the political and cultural life in the capital by his work “State of literature in Naples and Sicily”(1883).

Many cultural magazines flourished having the aim of educating the population to homeland love. The most successful magazine was “Il Progresso” by Giuseppe Ricciardi. G. Ricciardi believed progress at the base of historicism starting the behavior which makes us think today is better than yesterday.

Many critic opinions were started by Leopardi who thought progress not good for man, as man is only seeking happiness.

In addition we have some memories production by the protagonists of Risorgimento, witnesses suffering in Bourbon jails, among whom was Guglielmo Pepe accusing in his work “Memories – 1848” the heavy Bourbon repression.

Luigi Settembrini, by his work “Memories from my life” – 1879, an autobiography, describes the repression hitting many intellectuals, and the bourbon motto: teaching = conspiring, as the Bourbons well understood the dangerous action of intellectuals.

In spite of many signals about cultural growth and new public renovating works, unemployment and overpopulation weighed on the kingdom. Between 1836-1837 there was a large cholera crisis.

In 1859-50 Francis II ascended the throne. It was the year of the One thousand expedition and the arrival of Garibaldi in The Two Sicilys Kingdom with the aim of conquering it in the name of Victor Emanuel.

By the annexation to the Kingdom of Savoy and Victor Emanuel as King, the town tuned its page.

Categorie: English, History | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

NAPLES BETWEEN TWO CENTURIES – SECULAR SACREDNESS

The Piedigrotta feast in 1860 was marked by the arrival in Naples of Garibaldi and the refugees from 1848, among whom was Matilde Serao.

matilde serao

Matilde Serao in spite of the   lack of early  education during childhood,   was able to graduate and work in the State telegraph company. Being lead to the journalist career by her father, she was the first journalist woman in Italy.

In 1885 she founded  the “Corriere di Roma” ( Rome Courier) and after its failure she came to Naples  to lead the “Naples Courier” and start in 1892  the newspaper  “Il Mattino”. In 1904 she left the  Mattino’s editorial staff, divorced  from her husband and founded a new daily newspaper “Il Giorno” where she worked till the end of her life.

Another protagonist of the Naples scene was Benedetto Croce.

benedetto croce

He was born in Pescasseroli in 1866, he was registered in the College founded by Father Ludovico from Casoria. In that college he happened to meet Francesco De Sanctis.

Benedetto Croce carried out his studies in the Institute Genovesi. In 1883, during the summer holidays in Ischia, his parents and brothers died because of an accident, but one brother  who was in a college. Healed from the  body wounds but  deeply marked in his soul B. Croce and his brother  went to Rome where he started his university law  studies never accomplished.  In 1886 he came back to Naples. In 1890 he was appointed administrator of public elementary and middle grade  schools.

In 1903 he founded the magazine “La Critica (Critics) and later he published “La letteratura della Nuova Italia” (Literature in the New Italy). In 1910, already a famous literary man,  he was named State Senator.  On the eve of the first World War Croce belonged to  the interventionists. On his magazine he started a fight for the defense of European culture.

In 1920 Giolitti chose  Benedetto Croce as Minister of Public Education. At the end of his Minister experience he continued his studies, just  before the 1922 crisis and the arrival of fascism.

In 1925  he wrote  the   manifesto of   anti-fascist intellectuals. Croce took part in all the Senator chamber  sittings to oppose laws  menacing freedom. The political engagement of B. Croce ended by the vote against the “Concordato” (Concordat with the Vatican City), but he  indirectly continued his action on  the newspaper  “La Critica”.

In 1947 in his house  the “Italian Institute for History Studies” was opened, in 1948 he became  director of the Suor Orsola Benincasa Institute. He died in 1952.

The period between the 19th and 20th century was called the period “of new religion”, when the word  “secular/laic” is no longer synonymous with anti-Christian.

A man  well expressing the meaning of secular sacredness is Giuseppe Moscati.

San Giuseppe Moscati

He was born in Benevento in 1880.  Due to his father’s  job necessities Giuseppe Moscati first moved to Ancona and than to Naples. Family Moscati was bound to the Volpicellis  and the young Giuseppe received his first communion in the  Holy Heart Maidservants’ church. He finished primary school and graduated at the Classic Lyceum “V. Emanuele”.

In 1897 he joined the  University Faculty of medicine and thereafter he lost his father due to a cerebral haemorrhage. In 1903 he  graduated and started his job as medical doctor at the Hospital  “Gli incurabili”  (the incurable). In 1914 he lost his mother because of diabetes. In 1922 G. Moscati was the first one in Naples to promote the use of insulin.

In 1917 he refused the chair of chemistry at Naples University, and in 1919 he became primary physician   at the “Incurabili” Hospital. Giuseppe Moscati dedicated his whole life to the care for the sick, mainly the poorer ones. He died in 1927 in his cabinet.

He was sanctified in 1987 by Pope John  Paul II, the year while  vocation  and  secular missionaries in the church and in the world were widely discussed. Moscati was always coherent with his ideas, he attended  the Holy Mass in  secular  dressing, with his patients he talked about religion, even living during a period when anticlericalism and anti-christianism were at the top, he never hid his faith.

In 1927 he attended a medical Convention held by Leonardo Bianchi famous for his anticlericalism – to the point  of leading a conference against Christ. At the end of the conference L. Bianchi   suddenly was taken ill and being unable to talk he  tried to catch the gaze of Moscati who told him consoling words and let him give the holy sacraments  by a priest.

Categorie: English, History | Tag: , , , , , , , | Lascia un commento

NAPOLO – LA LASTAJ JARDEKOJ KIEL ĈEFURBO –

La bildo de Napolo dum la dua Burbona restaŭrado estas sendube seniluziiga.

Ferdinando klopodis adopti pacigan politikon kun la burĝaro, subtenante la politikan

kaj socian kreskon, kun la celo fini la fortan izoliĝon, en kiun jam enfalis la Burbona

dinastio. Tio ne okazis kaj post nelonge eksplodis la unuaj ribeloj, kie unue protagonistis

la provincaj teritorioj kaj sekve la urbocentro.

La mallonga regado de Ferdinando I, bazita sur neŭtraleco, ne sukcesis solvi la

problemojn pri medio-malboniĝo, kiuj plu afliktadis la antikvan Napolon.

Bildo pri Napolo endormigita fare de la restaŭrado estas priskribita de Stendahl, kiu per sia

verko “Romo Napolo Florenco” rakontas la kondiĉojn en kiuj Napolo kuŝadis. Kaj tio plej

bone esprimas la allogon, kiun Napolo sentigis al la aŭtoro.

Ferdinando II eksuriris la tronon apenaŭ dudekjara en 1830, klopodis pridiskuti la rilatojn

kun la politikistoj kaj la intelektuloj,

Napolo fariĝis rimarkinda centro de socia vivo kun la ekapero de multnombraj teatroj.

Revenis la ekzilitoj, fuĝintaj pro la Burbona persekuto, inter kiuj Antonio Ranieri, kiu per sia

verko “Stato de la literaturo en Napolo kaj Sicilio” priskribas la politikan kaj kulturan vivon

de la ĉefurbo (1883). Ekfloris pluraj revuoj, kiuj celis la edukadon de la popolo al amo por

la patrujo. La revuo kiu plej sukcesis estis “La progreso” de Giuseppe Ricciardi.

G. Ricciardi opiniis la progreson je la bazo de historiismo, kiu startigas la fenomenon laŭ

kiu ni asertas, ke la hodiaŭo pli bonas ol la hieraŭo. Multnombraj estis la kritikoj fare de

Leopardi, kiu subtenis, ke la progreso ne povas taŭgi al homoj, ĉar tiuj emas serĉi nur la

Krome ekzistas la produktado memorcela de rolantoj de la releviĝo, atestantoj suferantaj

en la Burbonaj malliberejoj, inter kiuj Guglielmo Pepe, kiu en sia verko “Memoroj” – 1848 –

akuzas la fortan opresadon de la Burbonoj.

Luigi Settembrini per sia verko “Memoraĵoj el mia vivo” – 1879 –

karaktero, priskribas kiel la Burbona opresado trafis la intelektulojn, kaj pri la kunligo de

la terminoj “instruadi =konspiradi”, ĉar la regantoj intuiciis la danĝeron en la agado de la

intelektuloj.

Malgraŭ signoj de kultura releviĝo kaj renovigo de publikaj konstruaĵoj, la senlaboreco kaj

la superabundo da lonĝantaro pezadis sur la regno.

Inter 1836 kaj 1837 okazis granda krizo pro ĥolerepidemio.

En 1859-60 suriris la tronon Francisko II, la jaron de la milo-ekspedicio kaj de la alveno

de Garibaldi en la Regnon de la Du Sicilioj, kun la celon ĝin konkeri je la nomo de Viktoro

Emanuelo.

Kun la anekso al la Savoja Regno kaj Viktoro Emamuelo kiel Reĝo, la urbo turnis sian

Categorie: Esperanto, Historio | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

NAPOLO INTER DU JARCENTOJ – LAIKA SANKTECO –

La festo de Piedigrotta en 1860 estis markita per la enmarŝo en Napolon de Garibaldi kaj de la ekzilitoj de 1848, inter kiuj Matilde Serao. –

spigol14seraocuore1

Matilde Serao, malgraŭ sia mankanta lernejvizitado duminfanaĝa, sukcesis diplomiĝi kaj eklabori ĉe la Ŝtataj Telegrafoficejoj.Trejnita al ĵurnalisma profesio fare de la patro, ŝi estis la unua virino  sukcesinta sin konigi en Italio kiel ĵurnalistinon.

En 1885 ŝi fondis   “Corriere di Roma” ( Roma Kuriero), kaj post ties malsukceso ŝi transloĝiĝis al Napolo por estri  “Corriere di Napoli” (Napola Kuriero) kaj por vivigi en 1892  “Il Mattino” ( La Mateno).

En 1904 ŝi forlasis la redakcion de  “Il Mattino”, divorcis de sia edzo kaj fondis novan taggazeton:  “Il Giorno” ( La Tago) ĉe kiu ŝi laboris ĝis la vivofino.

Alia rolulo sur  la Napola scenejo estis Benedetto Croce.

benedetto croce

Li naskiĝis en Pescasseroli en 1866, estis enskribita en la Kolegio fondita de Pastro Ludoviko el Casoria, kaj en ĉi Kolegio al li eblis renkontiĝi kun Francesco De Sanctis.

B. Croce daŭrigis siajn studojn ĉe la Instituto Genovesi. En 1883 dum la somerumado en Ischia pro akcidento mortis liaj gepatroj kaj fratoj, krom unu kiu estis tiam en kolegio. Resaniĝinta el la korpaj vundoj sed  ŝirita en la spirito, B. Croce kun la frato transloĝiĝis al Romo, kie li komencis  jurajn studojn neniam kompletigitajn. En 1886 li revenis al Napolo. En 1890 li akceptis la taskon de administranto de bazaj kaj mezgradaj lernejoj.

En 1903 li fondis la revuon  “La Critica” ( La Kritiko), kaj sekve li publikigis la verkon “La Literaturo en la Nova Italujo” En 1910, jam famiĝinta literaturisto, li estis nomumita Senatano de la Regno. Je la antaŭtago de la Granda Milito Croce estis inter la  intervenistoj. Per sia revuo li ekbatalis por la defendo de la Eŭropa kulturo.

En 1920 Giolitti elektis Benedetto Croce kiel ministron pri Publika Instruado. Je la fino de la ministra engaĝo B. Croce  revenis al siaj studoj, ĝuste antaŭ la krizo de 1922 kaj la ekesto de faŝismo. En 1925 li verkis la manifeston de la kontraŭfaŝismaj intelektuloj.

Croce partoprenis en ĉiuj kunsidoj de la Senato por kontraŭstari al la leĝoj minacantaj liberon. La politika agado de B.  Croce finiĝis per la kontraŭa voĉdono al la  “Pakto” (Leĝo por reguligi rilatojn kun la Vatikana Ŝtato), sed malagraŭ tio li  nerekte subtenis siajn ideojn tra sia revuo “La Critica”.

En 1947, en lia domo, estis  inaŭgurita la “Itala Instituto por la Historiaj Studoj”, en 1948 li iĝis Direktoro de la “Instituto Suor Orsola Benincasa”. Li mortis en 1952.

La periodo inter  la  milokcentaj kaj milnaŭcentaj jaroj, estis la periodo de la “nova religio”, kiam la termino “laika” ne plu sinonimis al “kontraŭkristana”.

La rolanto kiu bone esprimas la koncepton pri  “laika sankteco” estas Jozefo Moscati.

San Giuseppe Moscati

Jozefo Moscati naskiĝas en Benevento en 1880, pro  laborkialoj ĉe la patro, Jozefo  ekloĝas unue en Ancona  kaj poste en Napolo. Familio Moscati estis kunligita kun Volpicelli, kaj Jozefo mem ricevis la unuan Komunion en la preĝejo de la Servistinoj de la Sanktega Koro. Fininte la elementan bazlernejon, li  abituriente diplomĝis ĉe la klasika Liceo “Vittorio Emauele”.

En 1897 li ekstudis ĉe la Medicina Fakultato, kaj post nelonge li perdis la patron pro cerba hemoragio. En 1903 li doktoriĝis kaj eklaboris ĉe la Hospitalo “La Nekuraceblaj”. En 1914 li perdis sian patrinon pro diabeto. En 1922  G. Moscati estis la unua en Napolo, kiu inciatis la uzon de insulino.

En 1917 li rifuzis la katedron pri kemio ĉe la Napola Universiato, kaj en 1919 li iĝis ĉefkuracisto en la Hospitalo “La Nekuraceblaj”.

Jozefo Moscati dediĉis sian tutan vivon al kuracado de la malsanuloj, precipe de la plej malriĉaj. Li mortis en 1927 en sia kabineto.

Li estis sanktigita fare de Papo Johano  Paŭlo II en 1987, la jaro dum kiu oni pridiskutadis pri alvokiĝo kaj pri laikaj misiistoj en la eklezio kaj en la mondo. Moscati estis ĉiam kohera  kun siaj ideoj, li partoprenis la mesojn  kun laikaj vestoj, kun la malsanuloj li paroladis pri religio, kvankam vivante dum periodo kiam kontraŭklerikismo kaj kontraŭkristanismo estis furoraj, li neniam kaŝis sian kredon.

En 1927 li partoprenis en Kuracista Kongreso organizita de Leonardo Bianchi, fama pro sia kontraŭklerikismo – je tioma grado, ke Bianchi eĉ  prelegis kontraŭ Kristo.

Je la fino de la prelego L. Bianchi subite  malsaniĝis, kaj ne povante paroli, li serĉis la rigardon de Moscati, kiu trandonis al li  konsolajn vortojn kaj igis pastron   doni al li  Sanktegajn Sakramentojn.

 

Categorie: Esperanto, Historio | Tag: , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Napoli – gli ultimi decenni da capitale –

L’immagine di Napoli durante la seconda restaurazione Borbonica risulta senza dubbio deludente.

Ferdinando tentò di adottare una politica conciliare con la borghesia, assecondando l’ascesa politica e sociale, con l’intento di mettere fine al forte isolamento nel quale era caduta la dinastia dei Borboni.

Ciò non avvenne ed in breve tempo scoppiarono i primi moti, che ebbero come protagonisti inizialmente la provincia e successivamente il centro della città.

Il breve regno di Ferdinando I impostato sulla neutralità non riuscì a risolvere i problemi di degrado ambientale che affliggevano la Napoli antica.

Un quadro della Napoli addormentata dalla restaurazione è data da Stendhal che con la sua opera “Roma Napoli Firenze” racconta le condizioni in cui giaceva Napoli. E che esprime al meglio il fascino che ebbe Napoli  sull’autore.

Ferdinando II salì al trono appena ventenne nel 1830, cercò di discutere i rapporti con i politici e gli intellettuali, che trovarono un discreto sostegno in quella crescita culturale.

Napoli divenne un discreto centro di vita sociale con la comparsa di numerosi teatri.

Ci fu il ritorno degli esuli , scappati dalla repressione Borbonica , tra cui Antonio Ranieri che con la sua opera “stato delle lettere a Napoli in Sicilia” descrive la vita politica e culturale della capitale (1883)

Fiorirono numerose riviste che si ponevano come obbiettivo l’educazione della popolazione all’amore per la patria. L’editoriale che ebbe maggiore successo fu “il progresso” di Giuseppe Ricciardi.

G.Ricciardi   riteneva il progresso alla base dello storicismo , che innesca il fenomeno che ci porta ad affermare che oggi è meglio di ieri.

Numerose furono le critiche mosse da Leopardi che sosteneva che il progresso non potesse giovare all’uomo in quanto questo cerca solo la felicità.

Vi è inoltre la produzione memorialistica di protagonisti del risorgimento, testimoni che patirono nelle galere borboniche tra cui Guglielmo Pepe, che nella sua opera “memorie”-1848- accusa la forte repressione Borbonica.

Luigi Settembrini , con la sua opera  “ricordanze della mia vita” -1879-  di carattere autobiografico , descrive come la repressione borbonica colpisse gli intellettuali , e dell’associazione fatta dai Borboni insegnare=cospirare, in quanto i reali avevano intuito la pericolosità dell’attività degli intellettuali.

Nonostante segnali di ripresa culturale e rinnovamenti di opere pubbliche, la disoccupazione e il sovrappopolamento gravarono sul regno .

Tra il 1836-1837 ci fu una grande crisi di colera.

Nel 1859-60 salì al trono francesco II , anno della spedizione dei mille e dell’arrivo di Garibaldi nel Regno delle due Sicilie con l’intento di conquistarlo in nome di Vittorio Emanuele.

Con l’annessione al regno Sabaudo e Vittorio Emanuele Re la città voltò pagina.

Categorie: Italiano, Storia | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 commenti

Napoli tra due secoli – Laica Sacralità –

La festa di Piedigrotta del 1860 fu segnata dall’ingresso a Napoli, di Garibaldi e degli esuli del 1848.  – tra cui Matilde Serao –

Immagine

Matilde Serao nonostante la mancata scolarizzazione infantile, riuscì a diplomarsi e lavorare presso i telegrafi di stato.

Avviata alla carriera giornalistica dal padre, fu la prima donna ad affermarsi in Italia come giornalista.

Nel 1885 fondò il “Corriere di Roma” dopo il fallimento di quest’ultimo si trasferì a Napoli per dirigere il “Corriere di Napoli” e per dar vita nel 1892 a “il Mattino”.

Nel 1904 lasciò la redazione del mattino e divorziò dal marito, e fondò un nuovo quotidiano,

“il Giorno” a cui lavorò fino alla fine dei suoi giorni.

Altro protagonista della scena napoletana fu Benedetto Croce.

Immagine

Benedetto Croce nacque a Pescasseroli nel 1866, fu iscritto al collegio fondato da Padre Ludovico da Casoria, in collegio ebbe occasione di incontrare Francesco De Sanctis.

B.Croce proseguì gli studi presso l’istituto Genovesi. Nel 1883  durante la villeggiatura ad Ischia a causa di un incidente gli morirono i genitori e i fratelli, meno che uno perché era in collegio

Guarito dalle ferite corporali ma segnato nello spirito B.Croce con il fratello si trasferì a Roma , dove si avviò agli studi di giurisprudenza che mai concluse. Nel 1886 ritornò a Napoli.

Nel 1990  assunse l’incarico di amministratore di scuole medie e elementari.

Nel 1903 fondò la rivista “La Critica” in seguito pubblicò, “ La letteratura della Nuova Italia”.

Nel 1910 ormai letterato affermato fu nominato Senatore del Regno. Alla vigilia della prima grande guerra Croce figurava tra gli interventisti. Con la sua rivista intraprese una battaglia per la difesa della cultura europea.

Nel 1920 Giolitti scelse Benedetto Croce come ministro della pubblica istruzione.

Alla fine dell’esperienza ministeriale Croce riprese gli studi , appena primi della crisi del 1922 e arrivo del fascismo.

Nel 1925 scrisse  il manifesto degli intellettuali antifascisti.

Croce partecipò a tutte le sedute del senato per contrastare le leggi che minavano la libertà-

L’attività politica di B.Croce terminò con il voto contrario al cocordato, ciò nonostante continuò indirettamente con il quotidiano “ La Critica”.

Nel 1947 nella sua casa, venne inaugurato, “Istituto Italiano per gli Studi Storici”, nel  1948 divenne direttore dell’istituto Suor Orsola Benincasa. Morì nel 1952

Il periodo tra 800 e900 fu il periodo della “nuova religione” , dove con il termine laico non è più sinonimo di anticristiano.

Personaggio che esprime bene il concetto di santità laica è Giuseppe Moscati.

Immagine

Giuseppe Moscati nasce a Benevento nel 1880 , per motivi lavorativi del padre Giuseppe Moscati si trasferì inizialmente ad Ancona e poi a Napoli. La famiglia moscati era legata alla Volpicelli, e lo stesso Giuseppe ricevette la prima comunione nella chiesa delle Ancelle del Sacro Cuore.

Finite le scuole primarie si diplomò nel liceo classico – “Vittorio Emanuele” –

Nel 1897 si iscrisse alla facoltà di medicina e poco dopo perse il padre a causa di un emorragia cerebrale.

Nel 1903 si laureò e iniziò a a lavorare presso l’ospedale “gli incurabili”.

Nel 1914 perse la madre a causa del diabete. Nel 1922 G. Moscati fu il primo a Napoli a promuovere l’uso dell’insulina.

Nel 1917 rifiutò la cattedra di chimica all’università di Napoli , nel 1919 divenne primario dell’ospedale “Gli Incurabili”.

Giuseppe moscati dedicò la sua vita interamente alla cura dei malati, soprattutto i più poveri. Morì nel 1927 nel suo studio.

Fu santificato nel 1987 da Papa Giovanni Paolo II , anno in cui si discuteva della vocazione e dei missionari laici nella chiesa e nel mondo.

Moscati fu sempre coerente con le sue idee, partecipava alla messa con abiti laici , con i pazienti parlava di religione, pur vivendo in un periodo dove l’anticlericalismo e l’anticristianesimo la facevano da padroni, mai nascose la sua fede.

Nel 1927 assistette ad un congresso medico tenuto da Leonardo Bianchi , famoso per il suo anticlericalismo – fino al punto di tenere una conferenza contro Cristo –

Al termine della conferenza L. Bianchi fu colto da malore e non potendo parlare cercò lo sguardo di Moscati, che gli suggerì parole di conforto e gli fece amministrare i sacramenti da un prete.

Categorie: Italiano, Storia | Tag: , , , , , , , | 1 commento

Crea un sito o un blog gratuitamente presso WordPress.com.