Articoli con tag: Ferdinando I

NAPLES – THE REVOLUTION IN 1799-1800.

The myth of Naples revolution marked a great part of the nineteenth and twentieth century culture.

Among the first papers we find “A Historical Essay about the Naples Revolution of 1799” by Vincenzo Cuoco showing a great self critical behavior. It is the first large work with historical patriotic character, a tale about passion and ideality which history didn’t prize with the deserved success.

A remarkable work is Francesco Lomanoco’s “Report to the citizen Carnot”, an essay reporting the repression started by Ferdinand IV and inviting patriots to put away the King from the political scene.

– Lomonaco took part in the Partenopean Republic, succeeding to escape from the Bourbon repression he was a refugee in France. He died suicide in 1810.

The Partenopean Revolution rumors influenced and impressed even some authors far from Naples.

Ugo Foscolo in his “Comments about Naples History” is dealing with the tragic revolution events, making the French Executive responsible for the republican defeat, being guilty for exploitation politics towards the Neapolitan people. Further Foscolo underlines the importance of Lady Hamilton on Admiral Nelson and draws the attention to the revolution martyrs’ heroic actions.

Among the revolution martyrs we find Eleonora Pimentel Fonseca and Luisa Sanfelice. Eleonora Pimentel Fonseca was the director of the newspaper “Monitore Napoletano”, her verdict of guilty was requested by Mary Caroline of Austria, Ferdinand I’s wife because of her papers against the Monarchs.

Dumas in his ” From Naples to Rome” tells about Luisa Sanfelice describing her as one of the Neapolitan revolution heroes. It’s a collection of individual biographies about men and women who gave up their lives for freedom, dealing with the key places of revolution, like Piazza Mercato which was the execution place for L. Sanfelice and E. Pimentel Fonseca in 1800.

piazza mercato

Annunci
Categorie: English, Literature | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

NAPOLO – LA REVOLUCIO EN 1799-1800.

La mito pri la revolucio markas grandan parton de la milokcentaj kaj milnaŭcentaj jaroj.

Inter la unuaj  ĉi-rilataj verkaĵoj ni trovas “Historia Eseo pri la Napola Revolucio de ’99” fare de Vincenzo Cuoco, kiu montras  vastan emon al memkritiko. Temas pri la unua granda verko je  historia-patriotisma karaktero, rakonto pri idealeco kaj pasio, al kiu historio ne atribuis la  justan lokon per adekvata sukceso.

Notinda estas la verko de Francesco Lomonaco “Raportaĵo al la civitano Carnot”, verko pri denunco de la persekuta subpremado inciatita de Ferdinando IV kaj invitanta la patriotojn forigi la Reĝon elde la politika sceno. Lomonaco partoprenis en la Partenopa Respubliko, sukcesis elskapi el la Burbona  subpremado fuĝinte kiel ekzilito al Francujo, kaj mortis suicide en 1810.

La eĥo de la Partenopa Revolucio  impresis eĉ aŭtorojn for de Napolo.

Ugo Foscolo en “Komentaro pri la Napola Historio” reekzamenas la tragikajn momentojn de la revolucio, atribuante la respondecon de la respublikana malvenko al la Franca Direktoraro kulpa pro ekspluatema politko kontraŭ la napolanoj. Krome Ugo Foscolo substrekas la influon de Lady Hamilton  super Admiralon Nelson, kaj li altiras la atenton al la heroaj travivaĵoj de la revoluciaj martiroj.

Inter la revoluciaj martiroj ni trovas  Eleonoran Pimentel  Fonseca  kaj Luizan Sanfelice.

Eleonora Pimentel Fonseca estis  la direktorino de la taggazeto “Monitore Napoletano” (Napola Informilo”) kaj ŝia kondamno estis postulita de Maria Karolina el Aŭstrio, edzino de Ferdinando I, pro ŝiaj artikoloj kontraŭ la Suverenoj.

Dumas en “De Napolo ĝis Romo” rakontas pri Luiza Sanfelice priskribante ŝin kiel unu el la heroj de la Napola Revolucio. Temas pri kolekto de unuopaj biografioj de viroj kaj virinoj, kiuj donis sian vivon pro la libero, priskribante la  ŝlosilajn lokojn de la revolucio, kiel Placon Merkato, kiu servis kiel ekzekutejo al L. Sanfelice kaj al E. Pimentel Fonseca en 1800.

piazza mercato

Categorie: Esperanto, Literaturo | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

NAPOLO – LA LASTAJ JARDEKOJ KIEL ĈEFURBO –

La bildo de Napolo dum la dua Burbona restaŭrado estas sendube seniluziiga.

Ferdinando klopodis adopti pacigan politikon kun la burĝaro, subtenante la politikan

kaj socian kreskon, kun la celo fini la fortan izoliĝon, en kiun jam enfalis la Burbona

dinastio. Tio ne okazis kaj post nelonge eksplodis la unuaj ribeloj, kie unue protagonistis

la provincaj teritorioj kaj sekve la urbocentro.

La mallonga regado de Ferdinando I, bazita sur neŭtraleco, ne sukcesis solvi la

problemojn pri medio-malboniĝo, kiuj plu afliktadis la antikvan Napolon.

Bildo pri Napolo endormigita fare de la restaŭrado estas priskribita de Stendahl, kiu per sia

verko “Romo Napolo Florenco” rakontas la kondiĉojn en kiuj Napolo kuŝadis. Kaj tio plej

bone esprimas la allogon, kiun Napolo sentigis al la aŭtoro.

Ferdinando II eksuriris la tronon apenaŭ dudekjara en 1830, klopodis pridiskuti la rilatojn

kun la politikistoj kaj la intelektuloj,

Napolo fariĝis rimarkinda centro de socia vivo kun la ekapero de multnombraj teatroj.

Revenis la ekzilitoj, fuĝintaj pro la Burbona persekuto, inter kiuj Antonio Ranieri, kiu per sia

verko “Stato de la literaturo en Napolo kaj Sicilio” priskribas la politikan kaj kulturan vivon

de la ĉefurbo (1883). Ekfloris pluraj revuoj, kiuj celis la edukadon de la popolo al amo por

la patrujo. La revuo kiu plej sukcesis estis “La progreso” de Giuseppe Ricciardi.

G. Ricciardi opiniis la progreson je la bazo de historiismo, kiu startigas la fenomenon laŭ

kiu ni asertas, ke la hodiaŭo pli bonas ol la hieraŭo. Multnombraj estis la kritikoj fare de

Leopardi, kiu subtenis, ke la progreso ne povas taŭgi al homoj, ĉar tiuj emas serĉi nur la

Krome ekzistas la produktado memorcela de rolantoj de la releviĝo, atestantoj suferantaj

en la Burbonaj malliberejoj, inter kiuj Guglielmo Pepe, kiu en sia verko “Memoroj” – 1848 –

akuzas la fortan opresadon de la Burbonoj.

Luigi Settembrini per sia verko “Memoraĵoj el mia vivo” – 1879 –

karaktero, priskribas kiel la Burbona opresado trafis la intelektulojn, kaj pri la kunligo de

la terminoj “instruadi =konspiradi”, ĉar la regantoj intuiciis la danĝeron en la agado de la

intelektuloj.

Malgraŭ signoj de kultura releviĝo kaj renovigo de publikaj konstruaĵoj, la senlaboreco kaj

la superabundo da lonĝantaro pezadis sur la regno.

Inter 1836 kaj 1837 okazis granda krizo pro ĥolerepidemio.

En 1859-60 suriris la tronon Francisko II, la jaron de la milo-ekspedicio kaj de la alveno

de Garibaldi en la Regnon de la Du Sicilioj, kun la celon ĝin konkeri je la nomo de Viktoro

Emanuelo.

Kun la anekso al la Savoja Regno kaj Viktoro Emamuelo kiel Reĝo, la urbo turnis sian

Categorie: Esperanto, Historio | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Napoli – gli ultimi decenni da capitale –

L’immagine di Napoli durante la seconda restaurazione Borbonica risulta senza dubbio deludente.

Ferdinando tentò di adottare una politica conciliare con la borghesia, assecondando l’ascesa politica e sociale, con l’intento di mettere fine al forte isolamento nel quale era caduta la dinastia dei Borboni.

Ciò non avvenne ed in breve tempo scoppiarono i primi moti, che ebbero come protagonisti inizialmente la provincia e successivamente il centro della città.

Il breve regno di Ferdinando I impostato sulla neutralità non riuscì a risolvere i problemi di degrado ambientale che affliggevano la Napoli antica.

Un quadro della Napoli addormentata dalla restaurazione è data da Stendhal che con la sua opera “Roma Napoli Firenze” racconta le condizioni in cui giaceva Napoli. E che esprime al meglio il fascino che ebbe Napoli  sull’autore.

Ferdinando II salì al trono appena ventenne nel 1830, cercò di discutere i rapporti con i politici e gli intellettuali, che trovarono un discreto sostegno in quella crescita culturale.

Napoli divenne un discreto centro di vita sociale con la comparsa di numerosi teatri.

Ci fu il ritorno degli esuli , scappati dalla repressione Borbonica , tra cui Antonio Ranieri che con la sua opera “stato delle lettere a Napoli in Sicilia” descrive la vita politica e culturale della capitale (1883)

Fiorirono numerose riviste che si ponevano come obbiettivo l’educazione della popolazione all’amore per la patria. L’editoriale che ebbe maggiore successo fu “il progresso” di Giuseppe Ricciardi.

G.Ricciardi   riteneva il progresso alla base dello storicismo , che innesca il fenomeno che ci porta ad affermare che oggi è meglio di ieri.

Numerose furono le critiche mosse da Leopardi che sosteneva che il progresso non potesse giovare all’uomo in quanto questo cerca solo la felicità.

Vi è inoltre la produzione memorialistica di protagonisti del risorgimento, testimoni che patirono nelle galere borboniche tra cui Guglielmo Pepe, che nella sua opera “memorie”-1848- accusa la forte repressione Borbonica.

Luigi Settembrini , con la sua opera  “ricordanze della mia vita” -1879-  di carattere autobiografico , descrive come la repressione borbonica colpisse gli intellettuali , e dell’associazione fatta dai Borboni insegnare=cospirare, in quanto i reali avevano intuito la pericolosità dell’attività degli intellettuali.

Nonostante segnali di ripresa culturale e rinnovamenti di opere pubbliche, la disoccupazione e il sovrappopolamento gravarono sul regno .

Tra il 1836-1837 ci fu una grande crisi di colera.

Nel 1859-60 salì al trono francesco II , anno della spedizione dei mille e dell’arrivo di Garibaldi nel Regno delle due Sicilie con l’intento di conquistarlo in nome di Vittorio Emanuele.

Con l’annessione al regno Sabaudo e Vittorio Emanuele Re la città voltò pagina.

Categorie: Italiano, Storia | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 commenti

Napoli – la rivoluzione del 1799 – 1800

Il mito della rivoluzione di Napoli segna gran parte della cultura 800-900esca.

Tra  i primi scritti troviamo “Saggio Storico sulla Rivoluzione di Napoli del 99” ad opera di Vincenzo Cuoco , che mostra grande spirito di autocritica. È la prima grande opera di carattere sorico-patriottico, un racconto di idealità e passione  al quale la storia non ha reso giustizia con il successo.

Degno di nota è l’opera di Francesco Lomonaco  “Rapporto al cittadino Carnot” opera di denuncia della repressione avviata da Ferdinando IV,  e invita i patrioti ad allontanare il Re dalla scena politica.

–          Lomonaco partecipò alla Repubblica Partenopea, riuscì a sfuggire alla repressione Borbonica scappando esule in Francia, morì suicida nel 1810. –

L’eco della Rivoluzione Partenopea suggestionò anche autori lontani da Napoli .

Ugo Foscolo in : “Commentari della Storia di Napoli” ripercorre i tragici momenti della rivoluzione, attribuendo la responsabilità della sconfitta repubblicana al Direttorio Francese colpevole di una politica di sfruttamento nei confronti dei napoletani.

Inoltre Foscolo sottolinea l’influenza avuta da Lady Hamilton sull’ammiraglio Nelson, pone l’attenzione  sulle vicende eroiche dei martiri della rivoluzione.

Tra i martiri della rivoluzione troviamo Eleonora Pimentel Fonseca  e Luisa Sanfelice.

Eleonora Pimentel Fonseca   fu direttrice del giornale “Monitore Napoletano” la sua condanna fu voluta da Maria Carolina d’Austria  moglie di Ferdinando I  a causa dei suoi articoli contro i sovrani.

Dumas in “ Da Napoli a Roma” racconta di Luisa Sanfelice descrivendola come uno degli eroi delle rivoluzione napoletana. È una raccolta di singole biografie di uomini e donne che hanno dato la propria vita per la libertà , soffermandosi sui luoghi chiave della rivoluzione, come Piazza Mercato che fece da patibolo alla Sanfelice ed a P.Fonseca nel 1800

Immagine

Categorie: Italiano, Letteratura | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Crea un sito o un blog gratuitamente presso WordPress.com.