Arkeologio

Pozzuoli

La Solfataro

Antikvatempe la Solfataro estis konata kiel Placo de Efesto, kie jam tiam observeblis la vulkanismo de  Flegreaj Kampoj. La nura monumenta ruino en Kvartalo Terra estas la templo de Aŭgusto, integre konservita, ĉar gi transformiĝis al Preĝejo de Prokolo dum la XI-a jarcento.

La preĝejo ricevis modifojn inter 1500 kaj 1600 pro la konstruado de flankaj kapeloj. La restaŭroj, sekve de incendio, rivelis unu ek la plej rimarkindaj ekzemploj de la Aŭgusta arkitekturo.

Ĝi estis konstruita de la arkitekto Lucio Aucto, kiu realigis la kriptojn de Kumo kaj Napolo.

Ekster la Kvartalo Terra, multnombras la ruinrestaĵoj jam enkorpigitaj en modernaj domoj. Monumentoj, kiel la Templo de Diana kaj Neptuno estas malfacile alireblaj, sed ilia grandeco atestas la gravecon de la urbo en epoko malfrurespublikana kaj imperia.

Amfiteatro Flavio

Ĝi situas inter Solfataro kaj la monto  Guaro, kie kunfluadis la plej gravaj vojoj: Vojo Domitiana, Kampana kaj Antiniana.

La Amfiteatro Flavio estis konstruita pro volo de Vespaziano sekve de la loĝantar-kresko en Pozzuoli, tiam Flavia-Aŭgusta kolonio. Tio estas pruvita per la eltrovo de la suirskribo “Colonia Flavia Augusta pecunie sua”.

La amfiteatro havis tri  arkitekturajn vicojn kronitajn per atiko. Elipsa portiko ĉirkaŭzonis la konstruaĵon, tra ĉi tiu oni atingis kvar  enirejojn ĉefajn  kaj dekdu flankajn, por plifaciligi la eliron de la spektantaro.

El la ekstera portiko deiris  dudek ŝtuparoj, kiuj permesis atingi la pli altajn sektorojn. Aliajn kunvenlokoj estis pretigitaj en la arkaĵoj sub la ŝtuparformaj sidlokoj.

En la unua arkaĵo estis podioj por statuoj kun marmora planko kaj surskriboj dediĉitaj al Kajo Trofimiano.

La ŝtuparformaj sidlokoj estis dividitaj en tri zonoj, super ĉi tiuj troviĝis portiko kun kolonoj kaj statuoj, kiuj dum la mezepoko estis utiligitaj por produktado de kalko.

Bone konservitaj restas la promenkoridoroj kaj la subterejoj, ĉar ilin kovris la cindro de Solfataro.

Al la subterejoj oni alvenas tra du krutaj ŝtuparoj.

Observinte la subterojn ni povas kompreni la funkciadon de la levaparataro, necesa por la Venationes, nome la spektakloj kun sovaĝbestoj. Krome tie oni gardadis la ilojn  por la spektaklo.

La subterejoj estis kunmetitaj el du koridoroj centre kruciĝintaj (tiel akirante H-formon). La kvar ejoj estis inter si komunikantaj. La koridoro estis provizita per ŝtonbuŝoj, kun lignaj klapoj, el kiu oni suprenlevis la bestojn.

Ankaŭ tiu ĉi, kiel la ceteraj amfiteatroj, estas ligita al la kristana martirigo. Ĉi tien estis kondukita Sankta Ĝenaro por esti martirigita, sed la kondamnon oni haltigis pro malĉeesto de la Kampanja Guberniestro, tiel la puno estis ŝanĝita al senkapigo.

Nur en la V-a jarcento la relikvoj estis transportitaj al Napolo kaj  iĝadis kultocelo kiel tiuj de Sankta Prokolo en Pozzuoli.

Hodiŭ pri tiu ĉi amfiteatro observeblas nur deko da arkaĵoj, kaj la ŝtuparsidlokoj el Vojo Solfataro, aliaj arkaĵoj observeblas el Vojo Vigne. La konstruaĵo datiĝas je la II-a jarcento.

La Macellum

Konata kiel la templo de Serapo pro la retrovo de la statuo de la dio en 1750, la Macellum estas  fakte publika merkatejo kun ronda konstruaĵo en ties centro (samspecan oni trovas en Pompejo, eĉ se pli malgrandan), je grandaj dimensioj, ĉar gi devis servi kiel centro de granda komerca urbo.

La konstruaĵon havas korton  kun plano kvarangula ĉirkaŭita de tridek ses  korintaj kolonoj, dekoraciitaj per konkoj entenantaj delfenojn.

La korto klaj la portiko estis pavimitaj per marmoraj platoj. Centre situas ronda  konstruaĵo nomata Tholos, kun la muroj marmorkovritaj. Oni atingis la korton el kvar ŝtuparoj, kun kvar apogiloj delfenformaj kun frisoj kaj marbestoj.

Dekses korintaj kolonoj subtenatis la ĉeftrabon, sur kiu sin apogis la kovrilo, eble konusforma. Ĉirkaŭ la portiko estis la  vendejoj, ses sur la enirflanko kaj dekunu sur la aliaj du flanoj.

La bezono pligrandigi la uitiligeblan spacon, instigis konstrui duan etaĝon ornamitan per dua vico de kolonoj kaj alirebla tra du ŝtuparoj.

Ĉe la anguloj situis la banejoj, dekoraciitaj per marmorniĉoj, kaj prilumitaj perr granda fenestro.

Marmorbenkoj truitaj komunikadis kun elflukanalo, kiu dank’ al adekvata kliniĝo, forfluigis akvon kaj garantiadis higienon.

La plej grava punkto de Macellum estis reprezentita de la absida halo plibeligita sur la fasado per honoraj statuoj.

Grava estis la pavimo kun mamoraranĝoj ruĝaj, flavaj, violkoloraj kaj verdaj. Tri niĉoj entenis la statuojn de la merkatprotektantoj: Serapo – Geniuso – Macello , personecojn de la Imperiestra familio.

El la Serapo-templo eblas observi la fenomenon de bradisismo ĉe la tri centraj kolonoj, kie la truoj postlasitaj de markonkaj krustuloj, pruvis la nivelon atingitan de la maro.

En la Mezepoko la planko estis kvin metrojn sub la marnivelo. Dum 1700 la templo lante emerĝadis, kaj plu dum 1800 ĝia malrapida enprofundiĝo igis ĝin malsalubra.

 

Macellum - Tempio di Serapide

Macellum – Templo de Serapo

La haveno

La haveno estas la ekonomia centro de la urbo.

Ekde la II-a jarc. a. K. ĝi estis grava martrafika centro en Mediteraneo, tra Pozzuoli pasis ĉio, kio devis atingi Romon, ekde la sklavoj ĝis la tritiko.

Nenio restas  de la malnova havenkajo, pro la konstruado de la nova, krom kelkaj bildoj dekok- kaj deknaŭjarcentaj, kiuj imagigas al ni, kia estis la malnova haveno, konsiderata unu el la plej gravaj inĝenieraj verkoj de la pasinteco.

La malnova haveno estis formita de 15 pilastroj subtenantaj  15 arkaĵojn, sur kiuj sin apogis platformo, jes kies ekstremaĵo troviĝis triumfarko kun statuoj de Neptuno kaj la Dioskuroj kaj ebla lumturo.

Tiu ĉi strukturo de Aŭgusta epoko estis damaĝita pro ŝtormo kaj restaŭrita nur dum la periodo de Antonino Pio.

Vojo Kampana

Vojo Kampana estas la ĉefa eksterurba strato de Pozzuoli, ĝi estis borderita per monumentaj tomboj, kiuj hodiaŭ transdonas al ni ideon pri la moroj kaj pri la funebra arkitekturo Romepokaj.

Inter la diversaj tomboj, elstaras la  niĉforma tombovico, t.e. kameroj kun traboritaj vandoj  por loĝigi la cindro-urnojn. Du- aŭ pluretaĝaj, la tombejoj estis ofte elfositaj turmaniere.

Ofte estis konstateble, ke temis pri familiaj  aŭ asociaj tombejoj, kiuj certigis dignan funebro-ceremonion je limigitaj kostoj.

Kremaciado estis plej disvastigita, la mortinto estis bruligita sur ŝtiparo kaj liaj cindroj gardataj en cindro-urno, poste lokita en la tombo.

Kiam la urno estis en la tombo, oni indikis nur la nomon kaj la aĝon de la mortinto.

 

 

Categorie: Arkeologio, Esperanto | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Napolo

Napolo

Rekondukebla al la Roma-Greka urbo estas la  antikva urbokerno (Rettifilo – Vojo Foria – Vojo Tribunali). Stratoj, kiuj paŭsas la antivan vojakson de la urbo ( kunmetitan el vertikalaj aksoj “Dekumanoj” kaj horizontalaj aksoj “Stenopoj” – kartakterizo de la greka urboplanado de la V-a jarc.).

La areo, kie ekstaris Napolo, estis fortikigita per  tofŝtonaj muregoj. Poste  estis necese refortigi la mureglimon kaj  efektivigi, parte, novajn konstruaĵojn (IV-a jarc.). Dank’ al la modifo de la mureglimo, la urbo sukcesis rezisti kontraŭ la atako de Anibalo.

Restaĵruinoj de tiuj fortikigaĵoj plu hodiaŭ videblas sur Placo Bellini.

Dum la Romia epoko pro restaŭrado oni kovris la muregojn per kalkotavolo, kaj en 440 ili estis vastigitaj okcidenten por la defendo de la haveno kontraŭ la Gotoj.

La restaĵoj  hodiaŭ plu videblaj sur Placo Bellini estas kunmetitaj el tofŝtonaj blokoj je duobla tenado, kun duobla  rostro-sistemo. Pro la kvalito de  tofŝtono  kaj konstrutekniko kaj, ĉefe, pro la markoj de la ŝtonmineja deveno, eblas  datigi ĉi restaĵon en la IV-a jarcento, kaj eblas hipotezi, ke ĉi mureglinio apartenis al defendoturo.

scavi archeologici di Piazza Bellini

arkeologiaj elfosaĵoj en piazza Bellini

Sub la Hospitalo de la Nekuraceblaj ĉeestas alia mureglinio datiĝinta je la V-a jarcento. Ĝi estas konstruita per tofŝtonaj blokoj malglataj 10,50 metrojn altaj. La murego estas fikse ankrita ĉe la monteto per serio da rostroj  lokitaj  3 metrojn unu de la alia.

Maloftaj estas  ŝtonminejaj deven-markoj, kiuj,  male,  oftas ĉe la blokoj de la IV-a jarcento.

 

La templo de la Dioskuroj.

La gepatraj Dioj de la urbo estis Apolono, Demetro kaj la Dioskuroj. La adorado de Apolono estas rekondukebla al Apolono Fondinto de la patrujlando Kumo.

Demetro estis adorata en Napolo kiel Altaea kaj ŝiahonore oni celebradis  la feston de la lampoj. Pri la Dioskuroj oni  gardas restaĵojn en la Preĝejo Sankta Paŭlo Majora. La Preĝejo Sankta Paŭlo Majora stariĝis inter la VIII-a kaj la IX-a jarcento ĝuste sur la antaŭe ekzistanta templo  dediĉita al la Dioskuroj.

La antikva strukturo konserviĝis ĝis 1538, kiam ĝi estis  parte malkonstruita fare de la Teatinaj  monaĥoj, por konstrui la nunan preĝejon kun la fasado kaj aspekto hodiaŭ observeblaj.  Pri ĝia antikva aspekto plu restas nur renesancaj desegnoj fare de Palladio.

Dank’ al tiuj ĉi desegnoj eblis rekonstrui la arkitekturon kaj  stilon  de la templo, kiu situis sur podio kun frontono seslatera, kun du korintaj kolonoj ĉe la bordoj.

La malmultaj postrestaĵoj plu ekzistantaj datiĝas je la Romia epoko kaj preskaŭ certe ili estis modifitaj per restaŭrado okazinta ĉirkaŭ la I-a jarcento.

 

La antikva teatro

Pri la antikva teatro malmultas la restaĵoj, la nemultaj eroj nin atingintaj estas de la Romia epoko. La maleblo efektivigi elfosadojn igas ne pruvebla la hipotezon de  ĉeesto de la antikva greka teatro, ĝuste sub la restaĵoj de la konata teatro. La literaturaj atestoj rakontantaj la ni pri la teatro estas eskluzive Romepokaj, ligitaj al la pasio pri teatro fare de iuj Romaj Imperiestroj.

Klaŭdio Nerono konsideris la napolan teatro-arton, la nura inda esti rigardata de imperiestro liaranga. Oni ŝuldas al Nerono la inventon de la  “Claque”, nome grupo da personoj taskigitaj manifesti brue sian ŝaton por la sursceneje ludata verko.

Bone konservita estas la konstruaĵo de la sceno. La esktera aspekto estis starigita laŭ tri etaĝoj,  ĉiu kun 23 arkaĵoj, sur pilastroj al kiuj sin apogis duonkolonoj.  Ĝi povis enteni 8000 spektantojn.

La manko de elfosaĵoj  malfaciligas datigon de la postrestaĵoj, kiuj ŝajnas esti de la I-a jarcento. Ni certe scias, ke ĝi estis damaĝita de pluraj tertremoj kaj de la Vezuva erupcio de 79, sed plu restas nekonata, eĉ se kredinda, la ebleco ke la nin atingintaj restaĵoj  submetiĝis je iu restaŭrado.

Apud la teatro staris la Odeion. Pri ĝi postlasis ateston la napola poeto Staco vivinta dum la tempo de Domiciano. El  ĉi konstruaĵo hodiaŭ videblas ege malmultaj eroj enkorpiĝintaj en modernaj konstruoj.

Pri aliaj   ĉirkaŭaj konstruaĵoj, kiel la termobanejoj kaj la Ceasareum (pinakoteko)  restas al ni nur la literatura memoraĵo.

 

Statuo de Nilo

Placo Nilo alprenas la nomon de la samnoma statuo, kiu reprezentas iun riverdion.

La statuo bildigas kuŝantan maljunulon, apogitan per la maldekstra flanko sur roko el kiu elŝprucas akvo. Mantelo kovras lian antaŭan korpon, dum li nudas malantaŭe. Sub la piedoj li havas krokodilon kaj la ĉesto de sfinkso aludas al Egiptio.

Ĝi estis trovita en la deksesa jarcento kaj nur en 1734 ĝi estis lokita sur la nuna bazamento. Sekve de pluraj kaj gravaj restaŭroj nur malmulte restas el ĝia origina aspekto.

Statua del Nilo

Statuo de Nilo

Tombo de Vergilio

Ĉe la Preĝejo de Piedigrotta eblas observi la tombon de la poeto Vergilio.

Temas pri funebra monumento kun kuba bazamento, la murstrukturo estas cemente konstruita.

Interne de la bazamento troviĝas la tomboĉambro, laŭ ortangula plano kun volbo barelforma lumigata de tri  fendaperturoj.

 

Agnano

Antaŭ la nova termobaneja palaco, oni retrovis ruinojn, kiuj permesas al ni fiksi kun certeco la ekziston de termobanejo multe pli antikva.

La ĉefa konstruaĵo staris sur teraso subtenita per mura remparo fortikigita de pilastroj, alia muro kun naŭ ezedroj etendiĝis okcidenten. La longa uzado, dum la mezepoko,  de la termobana konstruaĵo modifis la originan planon.

Inter la postrestaĵoj retrovitaj,  tre gravas la statuo de la mara Venuso, hodiaŭ gardata en la nova termobanejo.

 

Posillipo

Sub la marsurfaco, pro la bradisisma fenomeno jam nealireblaj, sistuas la ruinoj de la vilaoj, kiuj ekde la I-a jarcento, stariĝis sur la deklivoj de monteto Posillipo.

Ĉe loko Gaiola oni retrovis restaĵojn de iu Odeion. La monumentoj retrovitaj en ĉi areo konfirmas, ke la monteto estis siatempe konsiderata  mirindaĵo, precipe dank’ al la eksterordinara vidindejo, kiu permesas admiri la tutan Golfon.

La plej fama vilao estas tiu de Vedio Pollione, kontrukomplekso nomata “pausilypon”.

Krome eblas observi kaj  hodiaŭ plu trairi la groton de Seiano, pasejo 800 metrojn longa, kiu traboras la monteto kaj atingas la lokon Coroglio.

Grotta di Seiano

Groto de Seiano

Categorie: Arkeologio, Esperanto | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Samnitigado kaj Romigado

La Samnitoj estis popolo  el Sabela deveno, kiu sin  move dislokadis  inter la valoj de riveroj Volturno kaj Calore. Ili anstataŭis la Etruskojn en la regado super la interna Kampanjo, en 421 ili konkeris Kumon kaj  Dicearchian ( la nunan  Pozzuoli), dum Napolo sukcesis eviti la miltan okupadon.

La Samnita ekspansiemo kunpuŝiĝis kun tiu Romia, kiu sammaniere celis la konkeron de Napolo, ĉar tiu ĉi estis gravega haveno en Mediteraneo.

Ĉe la batalpuŝiĝo inter Samnitoj kaj Romanoj,  Kumo sin aliancis kun Romo, (akirinte en 338 la Romian civitanecon, tamen sen la ebleco voĉdoni). Napolo restis Samnitoj-amika, kaj ĉe la fino de la konflikto, sekve de la venkoj de la Romanoj, ĝi estis en 326  milite okupaciita.

Ĉe la fino de la batalado, la tuta Flegrea areo estis sub Romia regado.

Napolo sukcesis interŝanĝi sian aŭtonomecon per la promeso liveri sian  militŝiparon, en kazo de neceso, al la Roma Imperio.

En 264 la Romanoj entreprenis la ekspedicion al Sicilio , kaj Napolo devis gardi fidelecon al la antaŭe aranĝita pakto.

El tiu kunlaborado Napolo sukcesis akiri avantaĝojn, sukcesinte establi komercajn rilatojn tie,  kie la forta Romia  milita enpenetro malfermadis areojn.

Categorie: Arkeologio, Esperanto | Tag: , , , , , , , , | Lascia un commento

GREKA KOLONIADO KAJ KUMO

La fondo de Kumo datiĝas ĉirkaŭ je la duono de la VIII jarcento a.K., sur loko loĝata de la Opiĉoj, kaj ĝi reprezentis, laŭ la grekaj historiistoj, la plej antikvan grekan kolonion en la okcidento.

Laŭ la legendo la loko estis indikita de kolombino aŭ de la sonbruo de cimbaloj.

Kumo estis fondita ne nur por fortikigi la komercadon sed ankaŭ kaj ĉefe kiel setlada popoliga kolonio, kie trovis loĝeblon tiuj, kiuj en la patrolando ne plu havis ajnan vivperspektivon.

La urbo baldaŭ ekkonis rapidan evoluon, ŝulditan je la geografia posizicio de avangarda greka komercejo por komercrilatoj kun Kampanio kaj Latio. Ĝi rapide kreis sian teritorion larĝiĝante al la Kampania ebenaĵo kaj al la Golfa arkaĵo de Napolo.

La intelektula influo de Kumo ĉe la ĉirkaŭteritoriaj urboj estas atestita per la retrovo de statuoj de Apolono, Demetro kaj Dioniso, sur la najbaraj Etruskaj areoj Latiaj kaj Kampaniaj.

Grava kaj kroma konfirno pri la interlekta influo de Kumo sur la apudaj urboj, estas la adopto de alfabeto, kun Kumaj variantoj, fare de Etruskoj kaj aliaj praitalaj popoloj.

En la VI jarcento a. K., detruita de internaj luktoj kaj de vulkanerupcioj, Pithecusa ( la nuna insulo Ischia) estis forlasita.

Kun la liberigita Pithecusa, Kumo firmigis sia ĉeeston en la Napola Golfo, kiu alprenis la nomon Golfo de Kumo, kreante avangardajn observlokojn kaj sub-koloniojn en la ŝlosilpunktoj sur la marbordo (Miseno – Pozzuoli – Pizzofalcone – Kapreo – Insuleto Megaride, la spaco nuntempe okupita per la Ovkastelo).

Pizzofalcone, laŭ la tradicio, korespondus je la setliĝo de Partenopa, alpreninte la nomon de la samnoma Sireno, sepultita en la najbaraĵo.

(Pri kiu fondis Partenopa-n pluraj estas la tezoj pli kredindaj:

– La Rodianoj, popolo de navigantoj, kiuj dum siaj vojaĝoj estus raŭtintaj al okcidento, longe antaŭ la Greka koloniado;

– Grupo de Kumanoj foririntaj de sia patrolando. )

Iĝinte ekonomie forta, Partenopa ekreprezentis minacon por Kumo, kiu ĝin detruis. La tradicio estas parte konfirmita per la retrovo de nekropolo sur la monteto de Pizzofalcone kaj de trovitaĵoj datigeblaj je la VII – VI jarcento a.K., periodo de la maksimuma potenco de Kumo.

La ekspansio de Kumo kaj de sia dominado sur la Golfo kondukis al kontrapuŝiĝo kun la Etruskoj (kiuj el la internaj loĝcentroj de la Salerna teritorio strebadis etendiĝi ĝis la marbordo).

En ĉi sama periodo (531 – 530 a. K.) la Kumanoj permesis al grupo de Samoanoj fuĝantaj el la tiraneco de Polikrato setliĝis sur ilia teritorio, sur la loko koresponda al la nuna urbeto Pozzuoli.

La Nova loĝloko ekestinta sub la protektado de la Kumanoj kaj sen politika aŭtonomio, alprenis la nomon Dicearchia (urbo de la justa regado) kontraste kun la reĝimo de Polikrato en Samo.

La konlfliktemo inter Kumanoj kaj Etruskoj finiĝis en 525 a.K, per la malvenko de ĉi lastaj.

Kumo eliris tiom fortigita fare de la konflikto, ke ĝi povis sendi al Ariko (Latia aliancano) parton de la armeo por kontraŭstari la Etruskan atakon. Tiu ĉi kroma venko markis la pligraviĝon de la tirano Aristodemo, kiu restis regopova ĝis la jaro 492 a.K.

La reveno de la Oligarkoj de Kapuo, kune kun aliaj dungosoldatoj, markis la falon de la tirano, kiu estis mortigita kune kun la tuta familio.

Alia urbo anstataŭis Kumon, kiel rezistoloko de la Grekoj en la Mediteraneo kontraŭ la Barbaroj, Sirakuzo!

Per la falo de Kumo, la Golfo estas denove regata de Napolo, kiu baldaŭ entreprenos militon kontraŭ la Romanoj pro la kontrolo de la Golfo mem.

Categorie: Arkeologio, Esperanto | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

FLEGREAJ KAMPOJ*

La Napola-flegrea teritorio estas kunmetita el tofŝtonaj tergrundoj flavetaj aŭ grizaj, produktitaj de vulkansistemo transdonanta al la areo ties apartajn karakterizojn geo-morfologiajn.

Multnombraj estas la krateroj rekoneblaj en la areo de la Flegreaj Kampoj – areo prikonturita oriente per la Napola Golfo kaj okcidente per Literno. Inter la ĉefaj krateroj ni citas: La Golfo de Baie, la haveno de Miseno, la kratero de Torregaveta, la kratero de Chiaia, Pozzo Vecchio (Puto Malnova) kaj Torre Murata en Insulo Proĉida, kaj la insuleto Vivara kaj la Monto Epomeo en Ischia.

Karakterizo de la Flegreaj Kampoj estas la tiel nomata bradisismo.

Per la termino bradisismo oni komprenas la leviĝon kaj malleviĝon de la tergrundo, kompare kun la marnivelo, ŝuldatajn je la variacioj de la premo kaŭzita sur la vulkangasan mason far la varmegfontoj interne de la tero.

Tiu ĉi fonomeno, ekde la antikvegaj tempoj, nutris multnombrajn mitojn kunligitajn kun la ideo pri transmondo.

La varmaj akvoj elŝprucantaj el la subgrundo plufoje estis rilatigitaj kun Piriflegetonto kaj Kocito, la riveroj en la Regno de l’ mortintoj. Lucrino estis identigita kiel marĉo Akeronto-a.

Plie en Lucrino oni imagadis sepultitaj la Gigantojn, post kiam ili estis venkbatitaj fare de la Olimpaj Dioj, kaj en la klopodado sin liberigi, ili skuegis la teron.

En alia mito ĉefrolas la insulo Ischia, kies unuaj loĝantoj estintus la Kimeroj, kiuj estus loĝintaj subterajn domojn, neniam vidinte la sunlumon. Ili sin estus vivtenintaj per ekspluato de metaloj elfositaj el grotoj.

Sur ĉi tergrundoj estus vivintaj la Lestrigonoj, enormaj kaj ferocaj vivestaĵoj lanĉuntaj rokegojn sur la ŝipojn de Odiseo.

Preterlasinte ĉi mitajn elementojn, la unuaj homaj setladoj en la Flegrea areo estas decide novdataj, ĉar la dokumentiĝoj Paleolitikaj kaj Mezolitikaj tre verŝajne fordetruiĝis, pro vulkanerupcioj kaj bradisismaj fenomenoj.

La unuaj atestaĵoj datiĝas je la Neolitika Aĝo kaj konsistas el fragmentoj de sagpintoj kaj ceramikaj rompitaĵoj. El la Eneolitiko ni havas pli grandan kvanton da atestoj: ĉe Materdei – en Napolo – sekve de du retrovitaj tomboj, estis malkovritaj kupraj glavoj, dum en Ischia kaj sur la Insuleto Vivara estis retrovitaj fragmentoj de Micenaj ceramikaĵoj.

Pri la Fero-Aĝo male, oni retrovis spurojn en la areo de Kumo, kie oni elfosis signojn de indiĝena loĝejaro staranta sur la rokpinto, kiu ebligis la vidpovan kontroladon de tiuj alirantaj la Napolan Golfon.

*glosoj:

flegrea = flamanta

flegreaj kampoj = flamantaj kampoj, t.e vulkandevena, aŭ vulkanaktiva teritorio

FLEGREAJ KAMPOJ

FLEGREAJ KAMPOJ

krateroj de la FLEGREAJ KAMPOJ

krateroj de la FLEGREAJ KAMPOJ

Categorie: Arkeologio, Esperanto | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Blog su WordPress.com.