La tajloro malamanta Reĝon Alfonso

Popoltradicia rakonto.

 

Vivadis en Napolo, dum la unua duono de la dekkvina jarcento, tajloro nomata Francisko.

Ĉe la interpuŝiĝo inter Aragonanoj kaj Anĵuoj, li estis elektinta la Anĵuojn kaj li partumis por la venkbatita Reĝo Renato.

Mastro Francisko (tiel li nomiĝis) estis konsiderata popolĉefo kaj li ne perdis okazon por fiparoli pri la hispanoj kaj defendi la francojn.

Li tiom malamis Reĝon Alfonso, ke li ne maltrankviliĝis  montri tion  publike. Ĉio ĉi estis raportita al la suvereno, kiu, pro sia ekkono kaj distriĝo, volis persone aŭdi la insultojn  de la tajloro. Tiel li decidis eliri rajde inter la popolon,  kaj rondirante tra la urbaj stratoj li alvenis kie estis Mastro Francisko, kiu ne laciĝadis lin insulti.

Alfonso, sciinte ke temis pri la tajloro,  tre atentis al tio, kion tiu diradis ĉe lia preterrajdo. “Kaj kiel ci lertas surĉevale” li diris sufiĉe laŭte, “kiom da fiero kaj aroganto ci havas. Ci vidos, ke tio kurte daŭros, ĉar venos Reĝo Renato kaj cin forpelos.”

La Reĝo, post tiu ĉi okazintaĵo, sendis voki  Mastron Fracisko. La tajloro, kiu eble pli lertis parole ol age, komencis tremi pro la timo.

Li jam sin imagis pendigita ĉe  ŝnuro sur la publika placo, tial li pensis pretigi sian testamenton kaj zorgi pri konfido de sia edzino, gefiloj kaj havaĵoj.

Li iris al la Palaco, kie li estis akceptita kun afableco, kliniĝoj kaj  estimo fare de  altranguloj kaj funkciuloj. Fine alveninte antaŭ Reĝo, li estis des pli mirigita pro la akcepto al li montrita  de la Reĝo kaj pro ties ĝentileco.

“Mi elprofitos vian arton,” diris al li Alfonso, “kaj viajn servojn, ĉar mi scias, kiom vi estas al mi korligita kaj kiel bone pri mi vi paroladas.”  Francisko je tiuj vortoj eĉ pli ektimis, kredante ke la Reĝo volas lin moki antaŭ ol lin kondamni je morto.

Alfonso daŭrigis tiatone kaj antaŭ ol lin forpermesi, li donacis al la tajloro saketon da ormoneroj por lia familio kaj liaj bezonoj. Plu surprizege mirigita Francisko revenis hejmen, rakontis ĉion al sia edzino, laŭdegante la hispanan Reĝon kaj tute ŝanĝante la opinion, kiun li havis  ĝis antaŭ nelonge pri la suvereno.

Tiu estas nur unu el la epizodoj rakontitaj pri Alfonso de Aragono.

Ŝajne li estis  por la napolanoj bonvolema suvereno: strategio ĝuste pristudita por ne kreskigi la amon, kiun ili sentis por la francoj.

 

 

 

Annunci
Categorie: Esperanto, Historioj kaj rakontoj | Tag: , , , , , , | Lascia un commento

Navigazione articolo

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...

Blog su WordPress.com.

%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: