LA URBOPLANDO DE FERDINANDO IV

En 1779 Ferdinando IV dividis la urbon en 12 distriktojn kontrolatajn fare de la Kriminala Juĝista Alta Kortumo kaj ordonis la atribuon de dom-numeroj strato-ŝildoj por pli bona kono de la urbo kaj pli bona kontrolo de la civitanoj. Planada epizodo tre grava okazis en 1781 fare de Francesco Sicuro, kiu post incendio, okupiĝadis pri rekonstruado de Placo Merkato.

Sicuro anstataŭis la lignajn kabanojn per masonitaj butikoj laŭ rektangula skemo kun centre lokita granda ekzedro. La ĉefenirejo estis aranĝita sur la ĉemara vojo, kun la staigo de du grandaj fontanoj.

En 1781 estis ellasita dekreto por la esploro de la Napola konstruĵa situacio. El tio rezultis senkuraĝiga bildo, kie koruptado ĉefroladis kaj akcidentoj kaj lezoj estis tre oftaj, kaj ofte ŝulditaj al domkonstruoj okazantaj dum tro mallonga tempo fare de personoj, kiuj arogis al si konstrupermesojn tute ne posedatajn.

La situacio degeneris ĝis tia punkto. ke oni sugestis la adopton de la konstitucio de Zeno adoptita en la kvina jarcento en Kostantinopolo por redukti misuzojn je alteco. La propono estis malakceptita de la Domo de Sankta Klara, kiu simple agnoskis la kutimojn nedevigajn laŭ la komuna bontrovo.

En tiuj samaj jaroj estis konstruita Sankta Leucio ( pr. Sankta Leŭĉo) proksime Caserta, surbaze de nova modelo de komunuma organizaĵo, fondita sur laboro kaj egaleco. S. Leucio fariĝis parto de la Burbonaj posedaĵoj kaj laŭ la vanvitelli-a plano, ĝi devis esti konektita al la Palaco per longaj rektaj aleoj.

La proprietaĵoj estis pligrandigitaj kaj ekestis la unuaj fabrikoj kaj bienoj. Daŭre plu disvolviĝis la areo danke al la kunalboro kaj setlado de eksterlandaj majstroj, kiuj favoris la evoluon de novaj teknikoj.

En 1779 estis proklamita la Leŭĉa Statuto, de kiu derivadis la konstruo de nova Ferdinandopolo , la nova laborista centro.

Sankta Leŭcio

Sankta Leŭcio

La napola intelektularo plendis pri manko de atento pri la urbon fare de la Reĝo. Vincenzo Ruffo en 1789, publikigis eseon, kie li elmontris la urbajn kaj civitanajn problemojn de la ĉefurbo kaj kiel tiujn oni povintus alfronti. La skribitaĵo estas la sola dokumento verkita en 1700, kiu celas solvi la problemojn de la ĉefurbo.

Ruffo kritikis la urban strukturon de la ekstreme ĥaosaj stratoj kaj rifuzis ajnan urban intervenon antaŭ la Burbona periodo, li kritikis Karlon kaj Ferdinandon pro ties marĝena atento pri la urbocentro mem, kun nesanĝita reto da vojetoj kurbaj kaj mallarĝaj.

Por solvi la urboplanan problemon, Ruffo fiksis kvar bazajn punktojn: enirejoj, vojoj, palacoj kaj konstruaĵoj.

La ĉefaj aliroj al la urbo devus esti placoj regulformaj, el kiuj devis ekiris rektaj stratoj arbo-flankumitaj , tiel kreante juntojn inter la urbocentro kaj la ĉirkaŭa teritorio. Ruffo intencis tiujn punktojn kiel simplajn konsilojn por admistraj aŭtoritatoj kaj esperis, ke iam povos ekesti homo kapabla tion konkretigi.

Vincenzo Ruffo ankaŭ ekzamenis la ekonomian aspekton de sia programo kaj argumentis, ke la bonfaradaj institucioj devus financi la verkon, pli ol “subteni grupojn de malriĉuloj nelaboremaj”, dum la areon por la novaj placoj oni atingus per la malkonstruo de monaĥejoj, se tio estos bezonata.

Annunci
Categorie: Esperanto, Urboplanado | Tag: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Navigazione articolo

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...

Blog su WordPress.com.

%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: