LEOPARDI EN NAPOLO.

La loĝado de Giacomo Leopardi en Napolo daŭris de 1833 ĝis 1837, motivita ne nur  pro liaj sanproblemoj sed ankaŭ pro lia granda amikeco kun Antonio Ranieri.

Leopardi jam en 1827-1828 estis spertinta en Florenco  la plezuron de la “napola konversacio”, danke al sia rilatado  kun napolaj artistoj. En Florenco, Alessandro Poerio prezentis  Antonion Ranieri al Leopardi.

Inter la du viroj naskiĝis granda amikeco, kiu en 1830 kondukis ilin pasigi kune kvin monatojn en Romo. En 1832 Ranieri revenis al Napolo, sia naskiĝurbo, kaj inter la du ekestis ofta korespondado.

La 2an de oktobro 1833 Leopardi atingis Ranieri en Napolo, esperante ke la urba milda klimato  povos bonefike influi lian sanon.  La du amikoj loĝadis en Via S. Mattia 88, sur la dua etaĝo de Palaco Berio, apud Placo San Ferdinando.

Jam dum la tagoj post la alveno, Leopardi skribis  mallongan leteron al sia patro:  ” … mi alvenis ĉi tie feliĉe, t.e, sen danĝeroj kaj malfeliĉaĵoj. Cetere mia sano ne estas notinda afero kaj la okuloj ĉiam restas samstate. Tamen la klimata mildeco, la urbaj belaĵoj kaj la karaktero  agrabla kaj bonvolema de la loĝantoj al mi aperas tre plaĉaj.” Tiu entuziasmo  tre baldaŭ ĉesis, pro la neidiliaj rilatoj kun la partenopaj intelektuloj, kiu ne ellasis okazon por lin primoki kaj lin nomi “o’ ranavuottolo” – la  ranido – ĉiufoje, kiam ili lin vidis sidanta ĉe tableto en la Kafejo “Du Sicilioj”, kiun  Leopardi  ofte vizitadis.

Post du monatoj, Leopardi kaj Ranieri transloĝiĝis al Via Santa Maria Ogni Bene  n-ro 35, en kvartalo Vomero, kie eblis enspiri la “plej bonan aeron en Napolo”. La antaŭtagon de la  translokiĝo  okazis la  sekvestrado de la “Moralaj verketoj”.

Dum la jaroj pasigitaj en Napolo, Leopardi sin dediĉis al verkado de siaj Pensoj, sed post nelonge la sankondiĉoj de la poeto pli malboniĝis, kaj,  kiam en Napolo eksplodis la ĥolerepidemio, Leopardi translokiĝis kun Ranieri al Vilao Ferrigni en Torre del Greco, kie li restis  ekde la somero tiujara ĝis Februaro 1837.

Dum sia ĉe-Vezuvia restado, Leopardi sin dediĉis al verkado de sia poemo “La spartio aŭ floro de l’ dezerto”, unu el la plej famaj lirikaĵoj, en kiu li esprimas alkroĉon al la vivo kaj juĝas la naturon tiraneca.

En 1837 li revenis al Napolo kun Ranieri, sed liaj sankondiĉoj malboniĝadis, kaj la 14an de Junio en tiu jaro li subite mortis, kiam li ekmalbonfartis post la fino de tagmanĝo.

Laŭ la atesto de Antonio Ranieri, Leopardi mortis je la 21a horo en liaj brakoj, kaj liaj lastaj vortoj estis: “Adiaŭ, Antoĉjo, mi ne plu vidas lumon.”

Iom poste Ranieri publikigis nekrologon sur la gazeto ” Il Progresso” .

Leopardi mortis je la aĝo de 39 jaroj, en periodo, kiam  la ĥolero estis  furiozanta en la urbo Napolo.

Giacomo Leopardi morente

Dank’ al Ranieri, kiu interesigis la Polican  ministron, la mortint-restaĵoj de Leopardi ne estis ĵetitaj en komunan  fosaĵon, kiel la severaj higienaj normaroj postuladis pro la ĥolero, sed sepultitaj en la enirejo de la Preĝejo San Vitale, en Fuorigrotta.

En 1939, liaj mortrestaĵoj estis translokitaj al Parco Virgiliano en Piedigrotta, nomata Parko de la tombo de Vergilio – en kvartalo Mergellina, kaj la loko estis deklarita Nacia Monumento.

Lapide sepolcrale di Giacomo Leopardi

Annunci
Categorie: Esperanto, Literaturo | Tag: , , , , , , , , , , , | Lascia un commento

Navigazione articolo

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...

Crea un sito o un blog gratuitamente presso WordPress.com.

%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: